— 95 — 



Te Meuaro (Menado) .stichtten zij eeue kleine sterkte, waar een gedeelte 

 hunner achterbleef, waarna de overigen met hunne schepen vertrokken, doch om 

 in grooter getal terug te keeren. 



Een klein gedeelte van de Tooemboeloeh, die met de Tasikela (46) op 

 vriendschappelijken voet leefden, verliet de bergen en kwam zich te Wenang in 

 de nabijheid hunner vrienden vestigen. 



Vele hunner jonge dochters gaven zij den Tasikelas tot vrouw, ten gevolge 

 waarvan het grootste gedeelte den godsdienst dier vreemdelingen aannam. 



Van deze vrienden der Tasikela stammen de Negeri Baharoeërs af' (47). 



Toen uu een der Kastiliaansche bevelvoerders, op verzoek van zijne vrouw, 

 haren zoon tot koning of kolano van de Minahasa-stammen wilde verheffen, stonden 

 de Minahasers als één man op om de Kastiliauen te beoorlogen. 



Verscheidene schepen met manschappen moeten toen ter reede van 

 Menado (Manaro) gekomen zijn. Daar de Menahasers. als 't ware, toenmaals een 

 nomadenleven leidden en tegen de Kastiliauen een guerilla oorlog voerden, konden 

 de Spanjaarden, hoewel talrijk, hen niet ten onder brengen en verlieten de schepen 

 met hunne manschappen na eenigen tijd onverrichterzake de baai van Menado. 



De Minahasers nu, die van den eenen kant steeds door de B. Mongondoe- 

 sche koningen beoorloogd werden en van den anderen kant de Spanjaarden tot hunne 

 vijanden hadden, zonden, op het vernemen, dat er te Ternate een andere natie was, 

 die met de Kastiliauen in vijandschap leefde, vier hunner opperhoofden in alle stilte 

 naar Ternate om de Nederlanders aldaar op te zoeken en hunnen bijstand te 

 vragen. De vier afgezanten kwamen met veel moeite in de Xederlandsche sterkte 

 aldaar, wier bevelhebber een zekeren „Koning" (48) zond, die met de zijnen, van 

 de vier opperhoofden vergezeld, te Wenang aankwam en aldaar met de gezamenlijke 

 Minahasa opperhoofden (49) een verbond sloot, waarbij o. a. bepaald werd, dat de 

 hoofden der gezamelijke Minahasa-stammen de Compagnie als hunnen bondgenoot 

 erkenden en dat de Compagnie heu tegen hunne vijanden als hare eigene beschermen 



zoude. 



Daarenboven beloofden de Minahasa-opperhoofden de Compagnie, tegen be- 

 taling in lijnwaden, enz., rijst en andere levensmiddelen te zullen doen leveren. 



Aan de Compagnie werd een stuk grond afgestaan, waarop met behulp der 

 Minahasa-opperhoofden eene sterkte, van palisaden omringd, werd gemaakt. 



De Kastilianen verlieten toen Menado en kwamen niet meer terug. 



Toen de koning van B. Mongondoe vernam, dat de Minahasa-opperhoofden 

 een machtigen bondgenoot hadden gekregen, tegen wien zelfs de Kastilianen 

 niet schenen opgewassen te zijn, beoorloogde hij de Minahasa niet meer en liet zelfs 

 zijne aanspraken en .rechten op de reeds door hem onderworpen stammen varen 



Likoepan. 



Eerst na de komst der Nederlanders te Toempaiin Wenang (later in Menado 

 herdoopt^ verlieten eenige menschen bunnen stam Kalawafc-kale .voftn (50) en stichtten 

 met eenigen van Tooensea een afzonderlijken stam, de Tooen-Likoepan genoemd (51 • 



