— 3 — 



bonden door een verbum De opgegeven zin raakt kant, noch wal en behelst 

 onbegrijpelijkeu onzin. Dit is een vereischte, want anders zoude het geen raadsel 

 zijn. Het komt er nu op aan met de gegeven woorden zulke soortnamen te 

 zoeken, dat de laatste deelen der beide samenstellingen, verbonden door het 

 bekende verbum, een goeden zin vormen 



Eenvoudige desa-lieden, zelfs kinderen, hebben daar niet veel moeite 

 mede, omdat de soortnamen van de hen omringende dieren- en planten-wereld 

 hun volkomen bekend zijn Over het algemeen begrijpt een Javaan die 

 raadsels veel spoediger, dan wij vermoeden. Hij hoort ook soms aan het 

 verbum, wat wordt bedoeld. In n° 10 bijv. begrijpt hij uit M o«b«< dat de 

 soortnaam een klein dier moet zijn. Zie ook de aanm. bij n° 12. 



Soms wordt een woord tot verduidelij kking ingevoegd, zooals in n° 70 

 het woord ^»i, in n° 74 ^<n«S< in n° 75 ^ J5 'ï > 



Onder de 94 raadsels van deze afdeeïing komen 16 voor met het ver- 

 bum ncttnji* 



Afwijkingen, waarbij in plaats van een verbum een ander rededeel 

 gegeven wordt, vindt men in de n os II, 68. 71, 88 en 89. 



De derde afdeeïing bevat de lastigste raadsels, omdat men niet altijd met 

 zekerheid kan zeggen, welke lettergrepen als verkortingen moeten beschouwd wor- 

 den. Ook veroorlooft men zich daaabij dikwijls groote vrijheden door het een uit het 

 ander af te leiden. Toch bespeurt men door de geheele afdeeïing dezen hoofd- 

 regel: „in de opgave wordt van elk woord de laatste lettergreep gegeven". De 

 afwijkingen zijn echter nog al talrijk. Zie o. a. de n os 79, 90, 100. 106, 109, 

 110, 113 en v.v. 



Van n° 1 tot 7 o bestaan de opgaven uit onsamenhangende lettergrepen 

 of uit woorden zonder zinsverband. Behoudens enkele uitzonderingen, zie bijv. 

 n° 53, is men hier getrouw gebleven aan den hoofdregel, doch dit geschiedt 

 ten koste van den inhoud. Men heeft uit het oog verloren, dat een vernuftige 

 woordspeling veel aardiger is, dan allerlei spitsvondige moeielijkheden. 



Met n" 73 verdwijnt het keurslijf en heeft elke opgave beteekenis. Wel 

 bespeurt men nu en dan den hoofdregel, doch de afwijkingen worden talrijker 

 en daardoor de inhoud belangrijker en geestiger. 



In de vierde afdeeïing is de hoofdregel aldus: „men vindt het antwoord 

 door van eiken verklarenden zin in de opheldering de eerste en laatste lettergreep 

 te nemen." 



Dezen regel vindt men zuiver toegepast in de n M 1 Vm 6 , 8, 11, 14, 

 19. 20, 25, 32, 37 Vm 42, 44. 45, 49 en 52. 



Bij de overige bespeurt men in meerdere of mindere mate afwijkingen 

 van den hoofdregel. Bijv. in n° IS bestaat de opheldering uit vier zinnen. 

 Sier neemt men van de eerste twee zinnen de eerste en laatste lettergreep en 

 pan den derden en vierden zin telkens de laatste lettergreep. 



