(81) 
eersten zoogenaamden pas aan de Nederlanders ver= 
leend had, de vernieuwing van denzelven aan 
zijnen Opvolger, den toen regerenden Keizer te 
vragen , hetzij hij zulks gedaan heeft uit eigene 
beweging, dan wel op aanraden der Japansche 
ambtenaren, met welke hij in aanraking stond. 
Wat hier ook van zijn moge, zeker is het, dat 
deze stap moet beschouwd worden als eene 
groote staatkundige fout, alzoo de Japanners daar 
uit aanleiding namen, te beweren, dat de Neder 
landers zelve aannamen, dat de aan hen toege 
kende voorregten vervallen waren door den dood 
van den Keizer, die dezelve verleend had, en 
door hun nieuw verzoek, als het ware, hadden 
afstand gedaan van de beloften, hun door den over- 
leden Keizer gegeven, dezelve niet. als ver 
bindende voor zijne Opvolgers beschouwende. 
Het isligtelijk nategaan, van hoeveel gewigt 
deze uitvlugt was bij een volk, dat reeds berouw 
scheen te hebben over de toelating van eene an— 
dere Europesche natie, na de onheilen, die de toe 
lating der Portugezen had te weeg gebragt, doch 
van den anderen kant het beginsel aankleeft, 
dat een keizerlijk bevel gelijk is aan het zweet 
des menschelijken ligchaams, hetwelk , eenmaak 
uitgegaan zijnde, naar deszelfs oorsprong niet 
kan terugkeeren. 
Ondanks dit berouw, waren echter de Japan- 
ners te verstandig , om niet inte zien, dat het ver 
blijf. der Nederlanders in hun rijk een tegenwigt 
F | stelde 

