( 102 } 
oud vervallen kasteel, Simabara genaamd, zich zoo 
danig versterkten, dat zij nu meenden, de magt | 
des keizerlijken legers te kunnen weêrstaan. 
Vooraf echter hadden zij eene poging gedaan, 
om in gunst te worden aangenomen. Zij lieten aan _ 
de Gevolmagtigden weten, dat zij getrouwe on- 
derdanen des Keizers, en bereid waren, de wapenen 
neder te leggen , indien zij als zoodanig werden er—_ 
kend en aangenomen. Zij erkenden zich zelve _ 
schuldig wegens de gewelddadigheden, door hen 
gepleegd, en boden aan, indien de Keizer daar- 
over hunne straf begeerde , alsdan gewillig daartoe 
hunne halzen voor hem te zullen buigen ; doch dat 
indien men verlangde, dat zij onder de gehoor— 
zaamheid van hunne Landsheeren zouden te | 
rugkeeren, zij dan vast besloten hadden, zich 
tot den laatsten man te verdeedigen. 
Het stond niet in de magt der keizerlijke Ge- 
volmagtigden, hieraan gehoor te geven, want de 
Keizer had bevolen, dat de opstandelingen tot den 
laatsten man zouden worden verdelgd, en naar 
de Japansche begrippen was dit bevel onher- 
roepelijk. | 
Inmiddels hadden de opstandelingen zich in 
hnn kasteel zoodanig versterkt, dat er niet min 
der dan eene regelmatige belegering werd nood 
zakelijk geoordeeld, om dit bevel des Keizers ten 
uitvoer te brengen, en door den honger te laten 
vergaan die genen, die door het vuur en door — 
het zwaard met konden worden omgebragt. é 
Het 
