AS 
C 
C 
la 
C 
A 
«C 
( 153 ) 
durven nemen, ofschoon ik altijd van gedachten 
ben geweest, dat dit het eenigste middel was, 
en moest zijn, om de Japanners tot reden te 
noodzaken.” 
c Dat ik mij hierin ook niet vergist heb, heeft 
de ondervinding in het vervolg doen zien; 
want in den jare 1745 als Opperhoofd in Ja- 
pan zijnde, en ziende, dat de Compagnie door 
hare groote toegevendheid geheel in het on- 
derspit stond te geraken, heb ik, mij eenig 
zins gesterkt vindende door de aanschrijving 
dezer Regering, namelijk, dat haar toescheen , 
‘dat de Japanner met nadruk diende aange- 
sproken te worden, ook met meerder ernst 
op de voldoening der bevorens geleverde kist 
jes (pikols) koper, die men geenszins af- 
staan wilde, blijven urgeren, te meer, naar- 
dien mij ten volle bekend was, dat de Heeren 
C Nagasakische Gouverneurs met de orders van 
C 
het Hof naar hun welgevallen zoodanig kwa- 
men om te springen, als het best in hunne 
kraam te passe, en met hunne belangen het 
meest overeenkwam ; ten dien einde, tegen het 
aloud gebruik, daar twee en eene halve maand 
langer vertoevende , dan de gewone tijd, 
tot het vertrek bepaald; hetwelk van dien uit- 
slag was, dat ik ook die quantiteit koper niet 
alleen eindelijk erlangde, maar ook, ’s jaars 
daaraan, nog één duizend kistjes bovendien, 
en dus elf duizend in het geheel bemagtigde; 
het 
