( 175 ) 
« ken, een zeer redelijk accoord met de Japanners 
« omtrent den handel aangegaan en gesioten 
« hebben, ten principale behelzende : ” 
c 1°. Dat de Compagnie voortaan niet meer 
« dan 250,000 teilen uitkoops aan koopman- 
schappen (de daaroverbliĳjvende restanten, 
buiten de hoofsche geschenken, daaronder be- 
« grepen) zal behoeven aan te brengen ; 
« 2°. Dat daarentegen de Japanners gehouden 
C 
A A 
c zullen zijn, de oude prijzen voor ’s Compag- 
c« nies goederen, benevens de zes duizend teilen 
c opgeld ( toegift) te geven; en eindelijk,” 
« 39. Dat zij, tegen den ouden prijs van twaalf 
c teil, drie maas, vijf conderiĳjn, zijnde f 24 : 14 
« de pikol van eenhonderd en twintig ponden, 
Caan de Compagnie zullen moeten leveren elf 
« duizend pikols staafkoper.” 
Door dit verdrag scheen de handel der Oost- 
Indische Maatschappij in Japan op eenen eenig 
zins vasteren en voordeeligeren voet gebragt te 
zijn; doch het opmerkelijkste in hetzelve is, dat 
de Nederlanders, die op het einde van hetgeen 
ik het tweede tijdperk van hunnen handel ge 
noemd heb, als eene groote hardigheid, hun aan 
gedaan, beperkt werden tot de som van Sp. Mat- 
ten $oo,o0o, nu, als het ware, als eene gunst be- 
dingen, om geene meerdere koopmanschappen 
aan te brengen, dan ter waarde van Sp. Matten 
250,000, en dus vijftig duizend teilen minder dan 
aan het einde van het genoemd tweede tijdperk. 
De reden echter is klaarblijkelijk, wanneer men 
weet ; 
