( 176 ) 
weet, dat men omtrent dezen tijd den uitvoer van 
goud begon te beletten, even als men in 1671 den 
uitvoer van het zilver gedaan had. Na dit be- 
letsel was er voor de Nederlandsche schepen 
geene andere teruglading van cenige merkelijke hi 
waarde, dan alleen het staafkoper; en daar zij 
in den witvoer daarvan bepaald waren tot 11 „000 
pikols, kon het belang der Oost-Indische Maatschap | 
pĳ niet medebrengen, om een grooter fonds in _ 
Japan te hebben, dan zij noodig had, om deze _ 
11,000 pikols koper te betalen, en verder de 
lasten en onkosten der faktorij te bestrijden. 
Wel is waar, dat onder den gunstigen keer, wel 
ken de zaken in Japan schenen genomen te heb 
ben, bij het sluiten van den handel in den jare 
174g, men was overeengekomen, dat de groote 
of oude onvervalschte kobang, die tot dien tijd 
toe was aangerekend tegen Sp. Matten 15: 6 
voortaan aan de Maatschappij niet hooger zou word 
den in rekening gebragt, dan tegen Sp. en 
12. of f 24, hetgeen" zijne wezenlijke of overeen— 
komstige et was, nadat de teil was gesteld 
op veertig stuivers; dan deze overeenkomst, die 



voor de Nederlanders nog al gunstig zou zijn ge 
weest, indien, als van ouds, het batig slot van 
hunne rekeningen in kobangs hun ware toegeteld 
geworden, werd thans geheel ijdel gemaakt door 
het spoedig daarop gevolgd volstrekt verbod, om 
eenig goud , hoe ook genaamd, uit te voeren. 
Behalve dit verbod, poogden de Japanners, 
dadelijk na het gemeld verdrag van 1752, we 
derom 
