( 236 ) 
eigene handen den geen’, die hem daarvan het 
eersie berigt bragt, en was over dit verlies on- 
troostbaar, te meer, daar deze Kroonprins zĳn 
een:gste zoon , en hij door den ontijdigen dood van 
denzelven genoodzaakt was, den zoon zijns 
broeders aan te nemen, om de erfgenaam van zij- 
nen troon te worden. 
Ondanks dit ongelukkig toeval, lieten de Op- 
perhoofden, op aanschrijven der Hooge Indische 
Regering, den Keizer aan de laatst gezondene 
paarden herinneren , ten einde een gelĳk tegen 
geschenk te erlangen, als voor de vroeger ge- 
zondene paarden gegeven was, dat men inder 
daad keizerlijk mogt noemen. Te vergeefs 
gaven de Opperhoofden hun gevoelen te kennen, 
dat dit eene te teedere zaak was, om veel aan- 
gevoerd te worden, en dat in dit geval ket 
voorzigtig en raadzaam ware, alles op de be- 
scheidenheid van den Keizer te laren aankomen; 
de Hooge Regering bieef, op last van Heeren 
Bewindhebberen , aandrmgen, dat de Opper- 
hoofden daarvan hun werk maken zouden. 
Het is ligtelijk nate gaan, dat het den Keizer 
verdrietig moest vallen, zoo dikwijls te worden 
herinnerd aan eene zaak, die hij als het grootste 
ongeluk zijns levens beschouwde; en zoo de Ne- 
derianders gekeime vijanden hadden, kon geene 
gelegenheid meer dienstig dan deze zijn, om het 
aanhouden om een tegengeschenk bij den Keizer 
af te schetsen, al een’ trek van inhatigheid van de 
zijde 
