[267] 
nych; ale owszem zależną ją czyni od wpływu słońca i to głównie 
na wyższe warstwy ziemskiej atmosfery 1), 
Ponieważ metoda Hanna nie ulega już wątpliwości, bo po- 
twierdzaja ja wszystkie w tym celu podjęte badania Lamonta, Na- 
kamury, jego własne i moje, przeto i ja przyjmuję ją za pewne 
uważając dzienny przebieg ciśnienia powietrza jako złożony z dwóch 
fal. Przez interferencyą tych dwóch równoczesnych fal powstaje 
podwójna oseylacya barometru, która wykazuja wszystkie oblicze- 
nia na podstawie zapisków barografu wykonane. Е 
edna z tych fal o podwójnej oscylacyi jest ogólna, nieza- 
lezna od miejscowych warunków, ale zawisłą natomiast od geogra- 
ficznej szerokości i od wzniesienia nad poziom morza; gdyż wraz 
z wyższą szerokościa i z wzniesieniem wysokość fali i kat А, stają 
się mniejszemi. Druga fala o pojedynczej oseylaeyi natomiast jest 
zależną od miejscowych warunków, a zatem od wpływów па ро- 
wierzchni ziemi istniejących, głównie zaś od ciepłoty 1 stanu za- 
chmurzenia. Podczas gdy wiee pierwsza fala obejmuje tylko wyż- 
sze warstwy atmosfery, druga sięga zapewne tylko od ‹ 
000 m. wysokości t. j. do tych chmur, które przez swe skupio- 
ne pojawianie się moga wpłynać na zmianę warunków meteorolo- 
giezuych u powierzchni ziemi. Jako takie „chmury uważam głów- 
nie: nimbus, strato - cumulus; alto- stratus i alto - cumulus. N И 
zauważyć tu muszę, iż, jak to wykazały badania. Dra Hanna ) 
Lingga, Billwillera 3), wysokość antyeyklonów w zimie nie docho- 
dzi 2000 m.; również przekonali nas Loomis, Redfield i хэл Beb- 
ber, że wysokość cyklonów sięga najwyżej 2500—3000 m. *) A LÍ 
tem zmiany, jakie zachodza w tej niższej warstwie, powoduja wia 
Selwie wszystkie nasze stosunki meteorologiczne; muszą. więc Wi- 
doeznie wpływać także na wahnienia barometru oddzielnie od иш 
wpływu, jakie wywierają warstwy powietrza wznoszące się роп 
tą niższą jego częścia. j 1276 . 
be tego należy nam powietrznię całą podzielić na dwie 
Części: niższa, od powierzchni ziemi aż do 5000 m., i wyższą, 9 
m. aż do najwyższych jej warstw. zu гэнэ 
Na tę а ic powieści wpływ słońca jest зарн 
wsze jednakowy, gdyż wyższe chmury, jak cirrus, сито ditis s 
1 eirro-eamulus są rzadkie, porozrywane 1 w bardzo наз эл 
tylko stopniu tamują promienie słoneczne. Wpływ ten jednostajny 
Zeits 7) Dr. Hann: Ebbe und Fluth Ж Vatt еф Berlin 1894, str. 39. 
изећу. d. Ostr, Ges. f. Met ie. T. лік. DO _ tu 42 
W; r Meteorologie der Alpengipfel. Dr. Hann. Sitzber. der k. 
tas, Wien 1879, str. 829. U : im. 
8) van Bebber: Handbuch der ausübenden Witterungskunde. 1886, str 
^) van Bebber. l. c. str. 224 i 225. : 
