6 INLEIDING. 



blijven, althans van rouwbezoek, de heer Van Se venhoven noodigde daaren- 

 tegen de menschen er toe uit bij de volgende breede advertentie in de 

 Bataviasche Courant van 26 Mei 1821 : 



Op den 15 dezer is te Palimanan overleden, mijn goede broeder Jacobus van 

 Sevenhoven, in den ouderdom van 2"/ jaren, aan de gevolgen van een lang geduurd 

 hebbende teering-ziekte; is het in het algemeen smartelijk van bloedverwanten te worden 

 gescheiden, nog grooter is dat verlies in deze kolonie, alwaar wij zooverre van onze 

 naaste betrekkingen verwijderd zijn , en het dus zoo zeldzaam en zoo gelukkig is , bloed- 

 verwanten te mogen bezitten: mijne vrienden zullen mijne smart beseffen , hunne brieven 

 van deelneming zullen mij troosten en opwekken, en daarom zeer welkom zijn. 



J. I. van Sevenhoven 

 Cheribon , ij Mei 1821. 



Resident. 



Op Van de G-raaff en Botjsquet volgt in de rij der Briefschrijvers G. F. 

 Meylan, niet het minst wegens zijne correspondentie over de Particuliere 

 landerijen, maar vooral, omdat wij daaruit den storm tegen de Landverhuur 

 zien opkomen. 



Tobias' en Van Schelle' s correspondentie is vooral belangrijk door het- 

 geen zij over de Makassaarsche aangelegenheden mededeelen , na- het bezoek 

 van den gouv.-gen. Van der Capellen. 



Greneraal De Kock , waarmede Van de Graaff ook op goeden voet stond, 

 gaf slechts korte briefjes. 



W. de Vogel , eerlang onder het Cultuurstelsel een man van grooto 

 beteekenis , • - althans voor zoover destijds ondergeschikten menschen van be- 

 teekenis konden zijn — was veel jonger en in lagere positie; maar hoe hoog 

 hij Van de Graafp schatte, blijkt uit den gelukwensen, brief N° 61, bij diens 

 benoeming tot raad van Indië. 



Andere minder op den voorgrond tredende Briefschrijvers ga ik met 

 stilzwijgen voorbij. 



Ik nam uit de Brieven slechts op wat mij om de eene of andere reden 

 lezenswaard voorkwam. Overbodig scheen het mij toe, telkens door tittels de 

 aandacht er op te vestigen, dat ik wat wegliet; het wedergeven van den 

 sacramenteelen aanhef en van het slot der Brieven kwam mij eveneens in 

 den regel overbodig voor. Bij de keuze van den inhoud liet ik mij leiden, 

 natuurlijk in de eerste plaats door het gewicht der zaken zelven, maar verder 

 ook door het min of meer aantrekkelijke der wijze van mededeelen; óf door- 

 dien de Brieven de gedachte aan eigenaardige toestanden verlevendigen; óf 

 doordien karakters van welbekende personen er beter door aan den dag treden; 

 öf door het licht , dat zij werpen op sommige organisaties , bijvoorbeeld 

 nagaande wat sommige ambtenaren bij het binnenlandsch bestuur konden ter 

 neder schrijven dan wel welke soort van menschen soms verlangden bij dat 

 bestuur te worden geplaatst. 



