§§ 9 en 10. De Hoofddik. v. Financ. en de inspectie over de Landel. inkomsten. 21 



Reeds het feit, dat aanhoudend het hoofdpersoneel er wisselde, zou de vraag 

 doen rijzen, hoe zoo vele veranderingen bij de in wording verkeerende inrich- 

 tingen met een ordelijken gang van zaken bestaanbaar waren. Thalman en 

 Tiedeman verdwijnen; Du Puy gaat heen; Coop a G-koen vertrekt; Mr. 

 Smissaert gaat er van door; Van de Graaff zelf zullen we woldra zien 

 gaan. En dan de onmogelijke gedachte , die aan de instelling ten grondslag 

 lag, namelijk van te zijn een college, met zijn gemis aan persoonlijke verant- 

 woordelijkheid en met zijne langzaamheid in afdoen van zaken. Hoe bitter 

 dan ook zal eerlang een Bousquet en de ondergeschikte Van Schuppen er 

 zich over uitlaten! ') Maar tegenover de buitenwereld houdt men zich groot; 

 ze zeggen, dat het magnifiek is; en die het anders meenen, heeten lasteraars. 

 „Roemwaardige zêle om den Raad te verdedigen'", heeft 'n Mr. Van de 

 Graaff, 'n Mr. Bousquet, 'n Mr. Smissakrt 2 ). 



Onder het optrekken der Staatsinrichting , verdoopte men wel in 1818 het § 9. 

 college in eene „Hoofddirectie van de Financiën" 3 ); maar deze verandering 

 van naam bracht in den gang der zaken geene wezenlijke hervorming 

 ten goede. 



Van de Graaff behoefde zich dat echter niet meer rechtstreeks aan te § 10. 

 trekken ; hij toch was reeds dd. 12 November 1817 , bij de instelling eener 

 inspectie over de landelijke inkomsten 4 ) , tot de reizonde betrekking geroepen 

 van Adjunct-Inspecteur -Generaal. Zijn chef, de „Inspecteur-Generaar 1 , was de 

 heer P. H. Lawick van Pabst. 



Een half jaar te voren had Bousquet aan Van de Graaff gezegd, het 

 volmaakt met hem eens te zijn, dat zij dwaas zouden doen van in Luilekker- 

 land, eigener beweging, gebrek te lijden; maar, moed gehouden! vermaande 

 Bousquet, we zijn er nog niet; wat een beroerde kost het ook moge zijn, 

 de rijst- en brij berg moet eerst doorgegeten worden 5 ). Van de Graaff was 

 met die tweede benoeming nu al druk bezig aan den berg door te happen ; hij 

 had flink beet, en hij zou dien niet meer loslaten, 't Is waar, hij stond met 

 Lawick in alles gelijk, meldde hij op zijne beurt, behalve in titel en be- 

 zoldiging 6 ); maar onzalig is op zulk gebied de tevredenheid, die het streven 

 wellicht verzwakt. En het was nu ook niet zoo zeer dat verschil in titel en 

 bezoldiging , hetwelk hinderde , doch de baas was een allerongemakkelijkst 

 heer, die met een ieder overhoop lag, de menschen het noodeloos lastig 

 maakte, en altijd zijn zin wilde doordrijven. Zoo stond hij bekend; zoo 



') B. bl. 33—35, 69, 101—102, 120, 143. 



2 ) B. bl. 24. 



3 ) B. bl. 86. 



*) Zie Stbl. 1817 N° 57. 

 5 ) B. bl. 29. 

 8 ) B. bl. 17. 



