32 § 15. Muntinghe's optreden in Nederland en de teleurstelling aldaar. 



Palembangsche zaken, die ook hem geweten werden '), mede gepasseerd bij 

 een Nederlandsche Leeuwen-besluit 2 ), had men toch nader overwogen, dat 

 onder het zoodje ridders, Müntinghe wel mede mocht genoemd worden; en 

 zoo was, weinige dagen vóór zijne aankomst in het moederland, — berichtte 

 de Bataviasche Courant van 3 Januari 1824 — Müntinghe in de ridderschap 

 opgenomen. Ook 1 s Landvoogds dokter, Bowier 3 ), een verdienstelijk genees- 

 kundige, en Baüer, president der Rekenkamer, behoorden tot de gelukkigen 4 ); 

 ze waren weliswaar reeds lang dood en begraven, maar betrekkingen en 

 vrienden konden toch daaruit zien, meende de goeje courant: „dat de ver- 

 diensten dezer hunner thans betreurde bloedverwanten of vrienden, geenszins 

 miskend zijn; integendeel door den Koning op deze zoo luisterrijke wijze zijn 

 vergolden 1 '. 



Van meer belang was het , dat Müntinghe aanstonds ook in Nederland 

 een man van beteekenis werd; hij viel nu echter zoowel den heer Van der 

 Capellen, als collega Van de G-raaff, geducht uit de han d. Volgens dezen 

 namelijk was de Indische schatkist zoo goed als gevuld; ontbrak er ook de 

 vulling zelve aan , dat zou wel komen , als men maar geduld wilde hebben. 

 Anders Müntinghe. Dit Raadslid durfde de meening verkondigen , dat Indië 

 gedurende het tijdvak 1816 — 1823 met ruim 22 millioen was achteruitgegaan, 

 ten gevolge van de ruime schaal , waarop men de Indische huishouding had 

 ingericht 5 ). De Landvoogd nam deze opvatting zeer kwalijk; Van de G-raaff, 

 verketterde ze aanstonds als erroneuse begrippen 6 ). De belemmering was, volgens 

 hem, slechts tijdelijk en vloeide enkel voort, heette het van de Indische regeerings- 

 talel, uit behoefte aan grooter werkkapitaal 7 ). 



In de tweede plaats verleende de ondeugende verlofganger zijn steun aan 

 de oprichting der Nederlandsche Handelmaatschappij. Men kan nochtans niet 

 zeggen, dat Müntinghe in deze aangelegenheid zijn verleden heeft ver- 

 loochend; hij moge zich, blijkens de uitkomst, vergist hebben; aan.de goede 

 trouw, waarmede hij het denkbeeld zoo warm heeft voorgestaan, behoeft 

 men niet te twijfelen. Zijn argument toch was, dat het bestaan der Engelsche 

 Oost-Indische Compagnie het bewijs leverde, dat een vrijzinnig koloniaal be-> 

 stuur geenszins de werkzaamheid van eene- machtige, min of meer bevoorrechte 

 handelsvereeniging behoefde uit te sluiten 8 ). 



Het is bekend , hoezeer deze verwachtingen zijn beschaamd. De teleurstelling 



i) B. bl. 72 N° 42. 



2 ) B. bl. 164. 



3 ) B. bl. 86. 



4 ) Verder nog Goldman , Sack , Wappers Melis , Merkus , Tobias en nog twee anderen. 



5 ) In Mijer's Baud bl. 211, 250; en B. bl. 215, 224. 

 8 ) B. bl. 215, 224. 



7) B. bl. 219, 224, 267, 281. — Bijdr. E. bl. 119. 



8 ) Zie breeder Ind. Gen. bi. 143, en Mijer's Baud bl. 211. 



