§ 25. J. G. Bauer accountant-general en als pres. der Rekenkamer. 63 



de Van Alphen's l ). Het deed er niet toe, dat daaronder menschen waren , die 

 het beste deel huns levens in Indië hadden doorgebracht, die zelfs nog in de 

 desa leefden; ze wisten het niet, ze wisten het niet; ze oordeelden „even als 

 de blinden over kleuren" 2 ). Ziedaar ook al weer de eigenaardigheid van een 

 stelsel; zoo'n grootsch geheel kon maar niet een ieder begrijpen, wel neen; 

 men moest dat alles gedaan , gezien , betast hebben — en als men dan nog 

 niet de handen in elkander van bewondering sloeg, dan toonde men het 

 toch niet te begrijpen. Staatsblad en Officieele Courant, ja, dat waren fraaie 

 zaken, maar het troetelkind was eene majesteit, die dan toch niet uit de 

 luren kon gekend worden. „Hoe vreemd dit ook klinken moge"! luidt het 

 naïef. — Eigenlijk toonde men het alleen maar te bevatten, als men er in 

 aanbidding voor neerzonk. 



Eene kostbare bijdrage over het karakter der ambtenaren dier dagen maakt § 25. 

 ons tevens bekend met een ander persoon van eenig belang , namelijk met den 

 in de Brieven meermalen genoemden president der Rekenkamer J. G. Bauer. 



Deze had onder het Engelsen tusschenbestuur de gewichtige betrekking 

 van accountant-general bekleed en was onder de in 1816 opgetreden regeering 

 lid der Adviseerende Commissie geworden, waarin hij eene plaats nam nevens 

 vriend Veeckens. Beide heeren konden elkander niet uitstaan. Veeckens had , 

 gelijk ik mededeelde, bij den Engelschen inval op schandelijke wijze kassen 

 in handen van den vijand achtergelaten; hij was reeds destijds verplicht geweest 

 er verantwoording van af te leggen aan het Engelsch bestuur, dat eerst de 

 overgelegde stukken in orde verklaarde , op het goedkeurend advies van accoun- 

 tant-general Bauer. 



Het schijnt echter , dat die zaak nooit geheel pluis werd bevonden , althans 

 nauw hadden C. C. G. G. het gezag in handen gekregen , of zij benoemden de 

 heeren Van Braam en D'Ozy alsnog in commissie om Veeckens 1 geldelijk 

 beheer als landdrost na te gaan. Deze begon kunsten te verkoopen, ten einde 

 zich aan die oude zaak te onttrekken; maar toen de Commissie hem het vuur 

 nader aan de schenen legde, werd hij gewilliger en openhartiger. De mede- 

 deelingen waren nochtans van dien aard , dat de heeren Van Braam en D'Ozy 

 adviseerden om met de verantwoording genoegen te nemen. Nu echter kwam 

 Bauer als president der Rekenkamer er tegen op, en wel met de beschul- 

 diging, dat Veeckens de stukken vervalscht had!! 



„En door uzelf zijn ze als accountant g ener al goedgekeurd" ! — voegde men 

 hem te gemoet. — Ja wel, antwoordde mijnheer Bauer, dat is ook zoo; 

 maar onder de heerschappij van den vreemdeling , wilde ik het gebrekkige 

 niet aan de klok hangen .... 



i) B. bl. 88—89, 90. 



s ) B. bl. 87. — Verg. Engelhard's klacht op bl. 24 hiervóór. 



