§ 2(5. Van de Graaff helpt Bousquet in den dienst. 67 



lieer dit een groot verlies. „Wat is het mij nu vreemd en ledig" , klaagde 

 Bousquet, wanneer zijn vriend nog slechts voor eenige dagen naar Buitenzorg 

 zich begeven heeft, „nu gij hier niet zijt! Doch het is goed, dat ik mij van 

 lieverlede aan uwe absentie gewen. Welhaast gaat gij mij voor vrij wat langer 

 verlaten; wat zal mij die tijd lang vallen!" — „Uwe brieven", luidt het 

 daarna, „zijn voor mij, als een waterput of bron voor een reizende in Sarah's 

 woesternij. Verdrietig en afgemat , gevoelt hij , na zich daaraan gelaafd te 

 hebben , weder nieuwe krachten en lust om de barre reis door te zetten. Zorg 

 dus , dat deze verkwikking niet op al te ver van elkander geplaatste afstanden 

 worde gezocht , daar ik anders , geheel uitgedroogd , welligt den eindpaal 

 niet zoude bereiken.' 1 — „Wij spreken hier dagelijks over u, en als wij ons 

 aan den disch gaan zetten, bemerken wij steeds, dat gij ons ontbreekt." — 

 Mijn geweten en uwe opinie, verzekert Bousquet, „zijn mij meer waard dan 

 alle de beoordeelingen der menschen" '). 



Met zulke gevoelens, laat het zich verwachten, dat de vrienden elkander 

 over alles schrijven , en Bousquet inzonderheid Van de G-raaff's hulp inroept , 

 hetzij voor derden, hetzij voor de behandeling zijner eigen zaken. „Grij zijt 

 als Onze Lieve Heer", luidt de vriendelijke verzekering, „en houdt nooit op 

 om weldaden rondom u te verspreiden, al maakt het menschelijk geslacht 

 het nog zoo bont met u" 2 ). — „Ik heb mij gisteren vergeefs gevleid, beste 

 Vriend", leest men in een briefje dd. 29 Juli 1818, „van nog eens bij u aan 

 te komen om mij in persoon van den staat uwer gezondheid te verzekeren. 

 Mijn rapport moest af, en ik ben bijna den ganschen dag tot laat in den 

 avond daaraan bezig geweest. Ik vrees , dat het er niet beter om zijn zal ; 

 ik ben er ten minste zelf niet mede te vreden, schoon ik mij op dit oogenblik 

 buiten staat gevoel om er iets anders van te maken. Ik bid u derhalve om 

 het eens te lezen, en mij met die opregtheid en gulheid, die de ware vriend- 

 schap kenschetst, uwe gedachten mede te deelen. Vrees niet mij te zeggen, 

 dat het nietmetal deugt. Mijne vaderlijke ingewanden strekken zich niet tot 

 mijn geschrijf uit, en schoon dit soort van kinderen vrij wat moeijelijker valt 

 te maken, dan het andere, hebben zij echter maar een zeer gering plaatsje 

 in het ouderlijke hart. Ik weet, dat ik veel van u verg: eene groote mate 

 van geduld , een moeijelijken strijd met den slaap. Ik vergun u echter gaarne 

 de vlag voor dezen laatsten te strijken , om wanneer gij ontwaken zult , het 

 ding zoo mogelijk verder uit te lezen. Het zoude dan toch niet geheel en al 

 onnut zijn, indien het u het gebruik van eenige pillen opium kon besparen. — 

 Adieu mijn vriend , zijt verzekerd , dat de waarde van dien naam ten volle 

 bekend is aan hem, die zich steeds noemt — E. a. t. Bousquet." 



i) B. bl. 46, 48, 49, 69. 

 2 ) B. bl. 146. 



