§ 27. Van de Graaff beschouwd als steunpilaar dek Regeering. 69 



G r Gr 1 kon worden gedaan : 'Waarom dit niet al reeds 3 maanden geleden 

 gezegd' ! Het antwoord aan Lawick is slechts uw idee op het papier gezet, 

 Zoo ik hetzelve niet goed, of niet geheel mogt hebben gevat, zijt zoo goed 

 van het dan te corrigeren, zoo als het behoort te zijn." En in een brief van 

 eene week later vergelijkt de Briefschrijver slechts den in betrekkelijke afzon- 

 dering gezeten Van de Graaff met den op Sans-Souci verblijvenden 



Frederik de Groote, wel te verstaan „tusschen de vruchtbaarheid en de heer- 

 lijke voortbrengselen, die u beiden, alzoo van het vulgus afgescheiden, ken- 

 schetsen, en waarin men niet weet, wat men het meest, van de quantiteit of 

 de qualiteit, moet admireeren" x ). 



Van de Graaff is dan ook de generaal , het hoofd ; hij wordt de stuurman 

 genoemd van „de politieke huishouding", omringd door „enkele braven en 

 getrouwen", die, met hem „als Gabriel, het rijk der Duisternis trachten te 

 bevechten". Worstelende „met zoo vele primitieve en organische punten" , is 

 men met angst vervuld, dat de generaal er moedeloos onder zal worden. 

 Maar neen, luctor et emergo, de overwinning wordt behaald, en door hem „de 

 hoeksteen van het Staatsgebouw" gelegd. Op hem zijn dan ook aller oogen 

 gevestigd, leest men; „zoo gij met vechten uitscheidt", roept Bousquet hem 

 toe, „gooijen wij allen de wapenen neer". Er is maar één Van de Graaff, 

 schrijft men hem, „om alles te kunnen zeggen, wat hij wil en alles te kleeden in 

 dien vorm, die alleen aan hetzelve past!" — „Uwe ideeën zijn altijd zóó klaar" , 

 getuigt een ander aanmoedigend en bewonderend, „dat de bloote vermelding 

 er van genoeg is om ze uit te werken." — Dezen man echter te willen evenaren , 

 hem na te volgen, zou op La Fontaine's ezel gelijken, die zich als een lief 

 schoothondje wilde voordoen ; want het is hem helaas ! aangeboren, ja eene gaaf ! 

 Deze man , heet het maar altijd , heeft twee hoofden , waardoor hem alles ge- 

 makkelijker afgaat dan bij menig ander, „die er op zijn best eentje heeft". — 

 „Och !" leest men in een ongedagteekend briefje van Bousquet , „gij hebt zooveel 

 vodden van mij gelezen, lees dit vod dan ook nog eens met de pen of het pot- 

 lood in de hand. Als ik dit alles moet zeggen , komt er de tiende part niet uit : 

 in het schrijven ben ik een held , dan zie ik niets als mijne letters , en die 

 intimideeren mij niet. Word ik dan naderhand nog gecatechiseerd , heb ik altijd 

 het voordeel van eene van buiten geleerde les. Vergeef mij , mijn beste Van de 

 Graaff, dat ik u weder lastig val; en schrijf het alleen op de rekening-courant , die 

 ik nooit met u hoop te liquideeren." — Van de Graaff is gelijk de bijen , voegt 

 men hem toe, die niet voor zichzelf den honig verzamelen 2 ). — Daar verbreidt 

 zich het gerucht, dat hoofddirecteur Zegers Veeckens Indië zal verlaten 3 ). 

 Bousquet heeft ten minste het gezond verstand om het heengaan te beschouwen 



!) B. bl. 28. 



2 ) B. bl. 39, 50, 59, 61, 70, 74, 117—118, 128, 146, 206, 



3 ) B. bl. 51, 53. 



