§ 33. Schepping van het departement dek Algemeene Boekhouding. 85 



moesten zijn 1 ). „Niet dan per bricole treffen wij hier en daar die dispositiën 

 aan, en ieder betoont zijne verwondering over de onkunde, waarin wij ten 

 aanzien der belangrijkste zaken worden gehouden" , klaagt de Briefschrijver 

 een en andermaal. En dan de onmogelijke slordigheid , dat de betalingsbevel- 

 schriften niet voorzien zijn van de vereischte aanwijzingen , op welken post 

 van welke begrooting de uitgaven moesten gebracht worden ! „Ik heb misschien 

 50 besluiten ongeteekend teruggezonden, omdat daaraan niet was voldaan'" , 

 schrijft hij in October 1820 2 ) ; en in Juli 1821 geeft hij Van de Graaee 

 ondershands in overweging om de Hoofddirectie eene ernstige terechtwijzing 

 te laten toedienen. „Ik ben ziek van chagrin" , roept hij uit, „wegens de 

 Godvergeten wijze, waarop Gr. de zaken in het riet laat loopen. Ik kan geen 

 stuk in handen krijgen , of het levert mij het bewijs van eene nieuwe 

 sottise op" :i ). 



Bousquet beving onder al deze ergernissen weder de moedeloosheid , die 

 hem al vroeger naar eene andere betrekking had doen haken. Als dat zoo 

 moest doorgaan, luidt het reeds bij den aanvang der inspectiereis, zou hij den 

 Landvoogd liever verzoeken, een ander voor hem te kiezen; twee maanden 

 later, wil hij den bijl er bij neerleggen, en als de Regeering hem mocht 

 vragen , wat hebt gij met die schapen van residenten dan gedaan , hij zou 

 antwoorden: „Seigneur, bêtes tu me les don nas , et bêtes je te les rends ; 

 ainsi soit-il !" 4 ) 



Midden in deze verdrietige reis treft hem bovendien de onverwachte slag , dat , 

 liefst op voorstel van Van de Graaff, de boekhouding van Bousquet 1 s departe- 

 ment wordt afgenomen, ten einde daarin meer gang gebracht zou kunnen 

 worden 5 ). Hij , die al de onaangenaamheden verdragen had om de zaak in het 

 rechte spoor te brengen, die „door het woud van confusie geworsteld 11 was „om 

 eindelijk op een effen en helder pad te geraken' 1 , zag „dit troetelkind 11 tot zijn 

 diep leedwezen daar plotseling van zich afgescheurd. Aldus klaagt hij aan zijn 

 vriend, onbewust, dat deze zelf er de bewerker van is. Nauw echter heeft hij 

 de waarheid er over van hem vernomen , of hij betoont , als naar gewoonte , 

 spijt over zijne jammerklachten"). „G-ij hebt", schrijft hij, bijna vergeving 

 verzoekende, „intusschen te veel menschenkennis om niet te weten, wat op 

 rekening van de eerste opwelling van het hart moet worden gesteld , in 

 tegenoverstelling van het gewrocht eener bedaarde overweging 11 . 



Wat hem in deze bijzonder griefde, was, dat niet hij tot algemeenen 



») B. bl. 131, 139, 142, 147. 



2 ) B. bl. 120. 



3 ) B. bl. 167. 



4 ) B. bl. 127, 135. 

 6 ) B. N° 76. 



6 ) B. N° 78. 



