116 § 44. Van de Graaff helpt zijne neven voort. 



zijne vrienden en betrekkingen hartelijk betreurd" '). — Een lastige neef 

 Verschuir werd evenzeer geholpen 2 ); een andere lastige neef, kleinzoon van 

 den Kaapschen gouverneur Cornelis Jaoob , kwam als sergeant in 1824 uit 

 en werd nog hetzelfde jaar officier. De verwachting, dat de jonge man zich 

 goed zou gedragen 3 ), werd niet geheel verwezenlijkt. Van de Graaff had 

 er weer al den last van , tot hij een schrijven , gedagteekend Weltevreden , 

 22 November 1824, van den landsverdediger ontving met den volgenden 

 aanhef: ,, Doordrongen van het diepste gevoel van berouw over al het gebeurde 

 en de verkeerdheid in mijn gedrag en handelwijze , zoo schroom ik niet 

 UWE. als een kind zijnen vader te verzoeken hem al het gebeurde en voor- 

 gevallene, dat toch nu zoo is en niet te veranderen is, te vergeven; te meer 

 daar het thans voor vast bepaald is , dat ik naar Europa kan vertrekken , zoo 

 wensch ik gaarne met een gerust geweten van UWE. te kunnen afscheid 

 nemen, zoo dat ik mij niet op deze lange en gevaarlijke reis te verwijten 

 heb, dat ik den haat en on vriendschap medevoer van den man, dien ik als 

 mijn tweeden vader acht en eerbiedig, aan wien ik mijn geheele geluk en 

 rang op deze wereld te danken heb. Vergeef het mij, waarde Neef, ten einde 

 mijn ziek hart , dat reeds te lang door dit berouw en deze gedachten gefolterd 

 wordt, gerustheid te bezorgen." De brief besluit met verzoek om geld. 



Een paar neven, die als kinderen en jongelingen bij Van de Graaff 

 aan huis waren geweest, kwamen . op eene ongelukkige wijze op jeugdigen 

 leeftijd als zeeofficier om 4 ). — Een ander eindelijk werd door een zendeling- 

 genootschap uit Holland naar Batavia gezonden; geplaatst op de Algemeene. 

 Secretarie beviel het hem er niet; dientengevolge ging hij met Van de Graaff 

 naar Holland, en verging alzoo op de Java-Packet, tegelijk met Van de 

 Graaff' s pupil Van Angelbeek 5 ). 



Aldus bezegelde Van de Graaff met zijn eigen dood de door hem in 

 1824 uitgesproken gedachte, dat het ongeluk niet moede werd, allen, die zijn 

 naam droegen, onmeedoogend te vervolgen ). 



Het spreekt overigens wel vanzelf, dat de man, die in toenemende 

 mate overwegenden invloed kreeg, bestormd werd met verzoeken om hulp 

 voor plaatsing, bevordering, vermeerdering van inkomsten. De gepubliceerde 

 Brieven geven slechts eene zwakke voorstelling van dien niet ophoudenden 

 stroom van verlangens. „De gekke verzoeken, die mij gedaan worden", 

 berichtte Van de Graaff zelf reeds in 1820 naar Holland, „doen mij dikwijls 



») Zie B. bl. 7, 15, 19, 85, 109, 114, 164, 192, 215, 299 en de advertentie in het Bataviasche 

 Advertentieblad (bijvoegsel van de Bataviasche Courant) van 18 Februari 1826. 



2 ) B. bl. 163, 215—216, 258. 



3 ) B. bl. 216. 



4 ) B. bl. 216. 



5 ) B. bl. 290, 299. 



6) B. bl. 216. 



