156 § 52 sub c. Het vernielingswerk van Van Geen. 



10 en Maart naar Boni in, met uitzondering eener afdeeling onder majoor 

 Le Bron de Vexela , die over land naar Sindjai moest trekken. In dat Sindjai 

 had zich de vijand versterkt; de afspraak was, dat Le Bron het te land, de 

 flotielje het van de zeezijde te gelijk zoude aanvallen. Zulke afspraken komen 

 echter in den regel niet uit, door onbekendheid met het terrein '). Na een zeer 

 bezwarenden , min of meer avontuurlijken tocht , waarbij men verdwaalde , 

 bereikte Le Bron den 20 eu Maart de vestiging, die echter juist daags te 

 voren door Van Geen was vermeesterd en geheel vernield was geworden. 

 Voort ging het nu naar weerspannig Badjoa en alweer de expeditie over zee , 

 behalve Le Bron , die het over land moest bereiken. Den 25 ea werd de plaats 

 stormenderhand ingenomen , maar ook nu zonder hulp van Le Bron , die 

 andermaal verdwaalde. Van Geen liet doortrekken naar Boni, dat verlaten 

 werd bevonden; de overwinning op de weggeloopen vijanden kostte dus geenerlei 

 moeite 2 ). „Zoo is dan Boni geklopt", schreef Tobias niet ten onrechte in bit- 

 terheid aan Van de Graaef; „gelukkig voor mij, dat zij nog lafhartiger 

 waren , dan ik hen had opgegeven , want ware de boel eens mislukt , niemand 

 had de schuld gekregen dan ik ; want wrok over eene teleurstelling zoekt 

 toch naar een voorwerp , al heeft dan dat voorwerp ook gedane diensten , 

 onbez weken trouw en ijver en alles voor zich" 3 ). 



Er was eene andere grief daarbij gekomen. Van Geen behoorde tot 

 die officieren van ons Indisch leger , die van geene genade wisten , ook dan 

 wanneer het gold een machteloos geslagen vijand en zijne bezittingen. Alles, 

 alles werd neergebrand , in de lucht geblazen , vernield , gezuiverd , gelijk het 

 heette 4 ). Tobias meende, en hij kan best gelijk gehad hebben, dat al die 

 wreed- en woesthe den slechts strekten om de bevolking voor jaren en jaren 

 te verbitteren en ze van het Nederlandsch gezag afkeerig te houden 5 ). 



Toen het verwoestingswerk te Boni was afgeloopen , keerde de expeditie 

 naar Badjoa terug, waar men bleef bivakkeeren, in de verwachting, dat de 

 algemeene amnestie, die Van Geen had afgekondigd, toenadering zou ten 



') Zie o. a. ook Palembang , bl. 552 ; ov. 222. 



2 ) Volgens Van Eijnbveld, bl. 259, waren Badjoa en Boni versterkt geworden door een fransch 

 kolonel, De L'Orme genaamd, die met eene inlandsohe prinses was gehuwd. Daar wij ook in 

 Palembang van vreemde Europeanen last hadden gehad (zie B. bl. 95), scheen mij het verhaal 

 niet onaannemelijk. Dank evenwel Gr. P. B-oüffaer's Register op de eerste 50 Beelen van de 



Bijdragen Kon. Inst. (1901) viel mijne aandacht op een artikeltje in het l e deel 4 e Volgr. (1877) 

 van die Bijdragen, bl. 319, waarin A. Ligtvoet mededeelt, dat De Lorme heette De Lort, een 

 in 1812 eerloos verklaarde kolonel, die naar Makasser werd verbannen, van waar hij in 1815 

 wist te ontvluchten toen hij in 1818 door den koning van Boni werd uitgeleverd; hij is toen 

 naar Batavia overgevoerd. Alleen begrijp ik niet, dat De Lort, indien hij een fransch kolonel 

 was, in 1812, dus onder het Engelsch tusschenbestuur , verbannen werd. 



8 ) B. bl. 231. 



*) B. bl. 273 noot 3. 



5 ) B. bl. 231—232, 234. 



