176 § 54. Afkeuring in Engeland en Nederland van de Lijnwaden verordening. 



Er vielen nu echter niet anders dan distelen en doornen te garen zoowel voor 

 Van der Capellen als voor zijn geleider, Van de Graaff, die in 1820 vol illusiën 

 had geschreven, dat het onverschillig aan het moederland moest zijn, wat de 

 administratie aan Indië kostte, indien „de resultaten", maar „aanzienlijker en 

 voordeeliger" waren dan vroeger '); zij tornden nu tegen een Minister op , „van 

 een anderen stempel dan de heer Falok", klaagde men 2 ), die tot in vele 

 bijzonderheden rekenschap begon te vragen, naar de oorzaken waarom de 

 prachtvolle vooruitzichten , als een fata morgana steeds in de ijle lucht bleken 

 te verdwijnen; en gelijk Van de Graaff reeds vroeg voorspeld had, deze ver- 

 antwoording vroeg men wel naar den vorm aan den Landvoogd , maar naar 

 het wezen aan den invloedrijken raadgever van zoovele jaren. Alle mijne 

 daden, leest men in de brieven aan den heer Verschuir, veroordeelt de 

 Minister ; alle mijne oogmerken worden gewantrouwd. Steeds bitterder en 

 minder oordeelkundig wordt diens toon over „de alles vernielende directie van 

 onzen tegen woordigen Minister van Koloniën, den heer Elout, die het er op 

 gezet schijnt te hebben, om den gouverneur-generaal te dwarsboomen" ; „de 

 Minister", luidt het al verder, „schijnt het er op gezet te hebben om de 

 reputatie van den baron Van der Capellen te bederven; hij zal echter, 

 indien dat zijn plan is , succombeeren , zoodra de Gouverneur in Europa 

 verschijnen zal" : „met het licht der waarheid gewapend". Gelijk steeds bij Van 

 de Graaff , als men elkander wegens afwijkende meeningen moet bestrijden , 

 heet de andersdenkende vijand. „Zijn groote vijand", luidt het dus over Van 

 der Capellen, «schijnt te zijn de minister Elout". En men zal het onweer op 

 mijn hoofd willen doen losbarsten , voorspelt Van de Graaff ; maar wees 

 gerust, lieve zwager. „Mijn gedrag is onberispelijk en van alle zijden gedekt. 

 Ik heb nog over geenen enkelen stap of over eene enkele daad het minste 

 berouw." 3 ) 

 § 54. Het blijkt niet wat Van de Graaff heeft gedacht over de door Meylan 



afgekeurde lijnwadenverordening 4 ) ; maar wel , dat ze in Europa het Engelsche 

 ministerie aanleiding gaf tot klachten bij de Nederlandsche regeering. Het 

 Britsch-Indisch bestuur had namelijk dd. 18 Juni 1824 er over naar Londen 

 geschreven , ten gevolge van eene missive van den Singapoorschen resident , 

 den heer Crawfurd, over „the prejudicial effects" van het nieuwe tarief. 

 „Mr. Crawfurd", berichtte men naar Londen, „observes on the former 

 subject that by authentic accounts received from Batavia, the new tariff had 

 occasioned a great share of anxiety among the British merchants residing at 

 that place. One English merchantman from London with a full cargo from 



i) B. bl. 88. 



2) B. bl. 268. 



s) B. bl. 248, 264, 267, 268, 281. 



4 ) Zie hiervoor § 50. 



