186 § 59. Van de Graaff's klacht over gemis aan publiciteit. 



het beginsel der 24 stuivers Nederlandsen medebracht om alsnog naar Cal- 

 cutta te schrijven, dat de ropij 240 azen zilver behoorde in te houden; bij 

 resolutie van 16 Januari 1825 werd beslist, om in de naar Calcutta gezonden 

 bevelen geene veranderingen aan te brengen '). Toch achtte de Gouv.-Gen. ten 

 slotte zelf noodig, dat op die bevelen gedeeltelijk teruggekomen werd en wel 

 met betrekking tot de opgave van het gehalte der onderdeelen van de ropij. 



Van de Graaff had oorspronkelijk ook vermeend, dat het wel zonder 

 die 240 azen kon; maar eene nadere overweging had hem tot beter inzicht 

 gebracht en nu de Gouv.-Gen. toch naar Calcutta moest doen schrijven over 

 die onderdeelen-quaestie , beval hij warm het cijfer 240 aan 2 ) ; gevoelende, 

 schreef hij, de zwaarte zijner verplichting „om zoo lang het nog tijd is, niets 

 te verzuimen, hetgeen strekken kan om het kwaad, hetwelk ik meen te voor- 

 zien, en waarvan ik een der medewerkers ben, te voorkomen, hoe krenkend 

 dit ook voor mijne eigenliefde moge zijn". Een ieder, die weet, wat het 

 in eene bureaucratie wil zeggen , wanneer men zijne meeningen tegenover 

 weinig vindingrijke menschen wijzigt, zal te grooter de waarde van deze 

 erkenning gevoelen, die op Van de Graaff's karakter ongetwijfeld een zeer 

 aantrekkelijk licht werpt. 

 § 59. In zijne klachten aan den heer Verschuir over Elout's optreden, dat 



Van de Graaff als reactionair veroordeelde, bracht hij een en andermaal in 

 herinnering, dat weliswaar van Indië uit zich geene openbare meening daartegen 

 kon doen hooren, doch dat men in den vreemde niet zou nalaten het koloniaal 

 bestuur van Koning Willem I aan den schandpaal te nagelen 3 ). Het is de vraag of 

 de Briefschrijver daarbij wel bedacht, dat niemand meer van eene vrije Indische 

 pers zou last gekregen hebben dan Van de Graaff zelf. Dat die pers niet 

 bestond, moet wellicht aan de Hollanders zei ven gelegen hebben, want bepa- 

 lingen er tegen, waren, zoover mij bekend, niet voorhanden; en evenmin 

 is het mij bekend , dat verzoeken voor eene particuliere drukkerij ooit in dien 

 tijd werden ingediend. „In geheel Nederlandsch- Indië" , klaagde J. Olivier in 

 zijne Aanteekeningen op eene reis door Oost-Indïè , „bestaat slechts éene drukpers, 

 • namelijk die van de landsdrukkerij te Batavia; te Amboi?ia bestaat wel eene 

 zoogenaamde drukkerij van het Zendeling-genootschap , doch deze bepaalt zich 

 tot het zeer gebrekkig drukken van bijbelsche vraagboekjes voor de Amboi- 

 neesche Christenen. De landsdrukkerij drukt de Bataviasche Courant , de publi- 

 catiën van het Gouvernement , het Staatsblad van Ned.-Indi ë , den Batavia- 

 schen almanak en de verhandelingen van het Bataviaasch geno otschap. Fraaije 

 lettervruchten inderdaad! voor zulke uitgestrekte bezittingen van eene natie, 

 die eigenlijk in geestbeschaving , zoo min als in andere voortreffelijke hoedanig- 



') Zie de overwegingen en het besluit zelf bij Louw dl. II bl. 66 vv. 



2 ) B. N° 142. 



3 ) B. bl. 268, 269, 281. 



