192 § 61. De Semarangsche regentenfamilie Adimengolo. 



maal niets beteekende ! i ) Zich. niet losmakende van de gedachte , dat de 

 inlander dankbaar moest zijn voor de vaderlijke bezorgdheid der regeering, 

 schreef hij in September 1825 over dezen oorlog, die nog vijf jaren zou 

 duren: „Indien het een volksopstand ware geweest, zouden wij denzelven zoo 

 spoedig niet hebben kunnen bedwingen." En ook nu heette het: Men zal wel 

 in Holland vertellen dat het onze Het regeeren zou inderdaad een dank- 

 baar baantje zijn, indien het enkel de lauweren ten deel viel, de rotte appelen 

 maar steeds voor de anderen vielen. 



Vele residenten deden braaf hun best , doch maakten zich maar al te 

 dikwerf illusiën. Van Sevenhoven dacht al in November 1825 , dat de hoofd- 

 opstandeling hem geleverd zou worden 2 ); resident Van Haak trok er flink op 

 los met eene oorlogzuchtige proclamatie, maar bracht er nauw het leven af 3 ) ; 

 resident Besier moest als een eend wegz wemmen 4 ); en bij den kleinzieligen 

 naijver tusschen burgerlijk en militair gezag , had men soms leedvermaak 

 over die kolonels of generaals van den kouden grond, met heusche „dikke 

 epauletten", gelijk Nahtjijs zich sierde 5 ). Zoo dan, wanneer Van de Graaff 

 als het ware gereed staat voor altijd van Indië afscheid te nemen, zijn de 

 laatste troostelooze woorden van vriend Bousquet: .... „De zaken staan aller- 

 desperaatst 6 ). Gelukkig de man, die niettemin nog altijd zichzelf verzekerde, 

 dat hij over geene enkele daad berouw behoefde te gevoelen. 

 § 61. Het was in den aanvang van den strijd, dat er te Semarang een incident 



voorviel , hetgeen de gemoederen zeer in onrust bracht. Daar woonde de ge- 

 pensioneerde regent van Semarang Adimengolo , die met Van de Graaff 

 particuliere correspondentie onderhield 7 ). Hij was onder het Engelsch bestuur 

 in dienst geweest en had er de aandacht getrokken door de. vrijzinnige opvoe- 

 ding, die hij zijnen kinderen gaf, daarin bijgestaan door eene verstandige 

 gade. Twee hunner, Saleh en Soekoer, waren naar Bengalen gezonden en 

 hadden er o. a. kennis van het Engelsch uit medegebracht. Geleerde Crawfürd 

 was vooral met dien Saleh bijzonder ingenomen 8 ) ; het Nederlandsch bestuur 

 genoot hem als regent, eerst te Probolingo, daarna te Lassem, totdat men 

 hem in 1824 moest ontslaan. Hij was trouwens „getroubleerd geweest": 

 eene familieziekte , meende resident Domis 9 ). Soekoer toonde o. a. ook zijne 



i) B. bl. 261, 264, 266, 268. 



2) B. bl. 275. 



3 ) B. bl. 273. 



4 ) Zie bl. 246 van het op bl. 187 noot 5 vermelde artikel in het Indisch Militair Tijdschrift. 

 Uit dat stuk blijkt ook de groote verwijdering, die er bestond tusschen Besier en Bonnelle. 

 gelijk in B. N os 174 — 176 aan den dag treedt. 



5 ) Dipanegara bl. 290, ov. 4. 

 8) B. N° 187 bl. 289. 



7) B. N° s 102—104. 



8 ) Zie de noot op bl. 89 Cybele en de noot op bl. 392 dl. I van Louw. 

 '■>) B. N° 111. 



