§ 63. Het smalen van Du Bus op Van der Capellen. 197 



in dezelfde afhankelijkheid komen. Dat luidt als overdrijving; maar Van de 

 Gtraaff schrijft het inderdaad nog vóór Du Bus voet aan wal heeft gezet. 

 „De man", leest men toch in een brief naar Holland, „is waarschijnlijk zeer 

 sterk tegen mij vooringenomen. Ik zal geene moeite doen om den man in 

 eene andere opinie te brengen, en ik ben zeker, dat hij den eersten stap zal 

 doen om mij op te zoeken , indien het hem om waarheid te doen is. Van 1818 

 af, of het begin van 1819, tot op dit oogenblik, ben ik de eenigste amb- 

 tenaar, die onafgebroken met den aftredenden gouverneur-generaal gewerkt 

 en hem op alle zijne reizen vergezeld heeft ; niemand kan hem die inlichtingen 

 geven, die ik bezit" 1 ). 



Had men slechts bedacht, dat het hard-van-stal-loopen door „den man"! 

 nog niets bewees voor de toekomst; dat het verstandiger ware wat den teugel 

 te laten vieren, met de gedachte: hierna weer beter. „Het is niet ongemakkelijk 

 met Zijne Excellentie om te gaan" , meende De Kock in een schrijven dd. 14 

 December 1828 aan Van Nes , n mits men maar wat toegeeft en niet te vast 

 aan eigen opinie blijft hangen." Maar hoe kon men dat van 'n Van de G-raaff 

 verwachten ! 



Evenwel moet erkend worden, dat Du Bus' eigenaardige, pedante manier 

 van optreden, alle aanleiding gaf om „de tracasseriën van dien ouden Heer", 

 zooals Bousquet zich over den tiran uitdrukte, naar den duivel te wenschen; 

 de gansche gezellige kippenren was er door in onrust gebracht : de hoofden 

 gingen branden: en men werd suf van den roes 2 ) ! 



Pas had men van den Nooit volyrezene afscheid genomen en in adressen 

 dankzeggend hem vaarwel gezegd — ook Soerabaja's resident, Mr. Besier, al 

 wilde deze er de gemeente niet voor in beweging brengen bij de herinnering- 

 van den voormaligen Franschen onder-prefect , dat men in Holland ook wel 

 aldus Napoleon na Moskou had gehuldigd 3 ); — nog was men onder „den smar te- 

 lijken indruk" van het betreurde heengaan des „weldoeners" 4 ), 'of men zag 

 zich genoopt eerbiedig aan te hooren het aanhoudend smalen op eene als 

 luisterrijk beschouwde regeering ! — Van de Graapp's gehechtheid was juist nog 

 in die laatste tijden vóór het heengaan zoo mogelijk toegenomen. Wel las men in 

 Maart 1824 bij hem, dat hij, „meer dan ooit" het grootste vertrouwen bij den 

 Landvoogd genoot; doch een paar maanden later berichtte hij, nooit „een over- 

 wegenden invloed" op den Gouv.-Gen. te hebben uitgeoefend, „omdat men 

 hem altijd zoo veel mogelijk heeft teruggehouden om een volkomen vertrouwen 



') B. bl. 282. 



2 ) B. bl. 288. 



3 ) B. bl. 280. — De handhaving van het Fransch gezag in Den Briel in 1813 werd Besier 

 kwalijk genomen onder de opvolgende Nederlandsche regeering; het gaan naar Indië in 1816 

 zal daaraan wel niet vreemd geweest zijn. Zie de levensbeschrijving in I. Of. I 6 dl. bl. 386. 



*) B. bl. 27ü, 294. 



