2 1ST 1. Van de G-raaff aan de familie Verschuir dd. 20 September 1816. 



te genieten. Het schip dreef zachtjes voort. Wij zagen, behalve het eiland van 

 gisteren , de eilanden Gomeroe , Ferro en Teneriffe ; alle deze eilanden waren 

 met wolken bedekt , maar de heerlijke piek , met zijne witte kruin boven de 

 wolken uitstekende, schitterde in de helderste zonnestralen. 



Den 13 en April was het weder nog minder gunstig dan den vorigen dag. 

 Wij hadden het land geheel uit het gezigt verloren en laveerden langzaam 

 tegen den wind. Des morgens te acht uren zagen wij een oorlogsschip met de 

 Hollandsche vlag, waarop wij ook onze vlag lieten waaijen. Wij hielden het 

 voor de Nassau , doch konden hetzelve niet naderen. Onze gissing is intusschen 

 bevestigd, hebbende de Nassau ons mede dadelijk herkend. *) 



Den 22 en zagen wij St. Antonie, een der Zouteilanden (Kaap-Verdische 

 eilanden) als ook St. Vincent , doch dit laatste op een verren afstand ; - - en 

 dit is het laatste land geweest, hetwelk wij gedurende onze verdere reis 

 gezien hebben. 



De hitte nam toe en de thermometer, welke tot nog toe tusschen 72 en 

 76 graden had gestaan , klom nu op het dek onder de zonnetent van 81 tot 89 

 graden; wij hadden daarbij geweldige stortregens, die dit nut te weeg bragten , 

 dat wij eenen goeden voorraad water om te wasschen konden verzamelen. 



Stilte en regens zijn de grootste rampen aan boord, alles wordt dan 

 onaangenaam, en een ieder verveelt- zich; de humeuren bederven, en nergens 

 ontmoet men een vriendelijk of opgeruimd gezigt. 



Den 2 en Mei vingen wij eenen haai van ruim vijf voeten lang; dit dier 

 maakte een verschrikkelijk geweld , en bijkans waren er een paar kinderen om 

 het leven geraakt , door de drift waarmede hetzelve werd opgehaald. Het schip 

 was dagelijks omringd door een aantal van deze verschrikkelijke monsters , 

 die , van hunne loodsmannetjes vergezeld , op elk stuk , dat men over boord 

 wierp, met gretigheid aanvielen. Zij lieten zich echter moeijelijk vangen. 



Des nachts tusschen den 7 en en 8 en Mei passeerden wij de linie. Wij hadden 

 in alle de hutten openingen in het dek (den zolder) gemaakt en waar zulks 

 kon geschieden, had men koelzeilen geplaatst. Desniettegenstaande was de 

 warmte tusschendeks , en vooral des nachts in de hutten , bijkans ondragelijk. 

 Daarbij had men telkens den last, wanneer des morgens vroeg het dek gespoeld 

 werd, van zeewater in de hutten te krijgen door de openingen en reten tus- 

 schen de planken , waardoor het water afstroomde. 



Wij konden de linie ook niet passeeren zonder het feest van Neptunus.te 

 vieren. De zeegod kondigde zich op den avond van den 7 en aan. Hij werd 

 gepraaid door den eersten stuurman, die juist de wacht had en als een oorlam 2 ) 

 reeds gemeenzaam met hem was geworden. Wij zaten juist in de kajuit te 



1 ) Over de Nassau § 4. 



2 ) Oorlam, „oude zeeman", van orang lama, volgens Van de Graaff, blijkens brief N" 2 (bl. 12). 



