N° 1. Van de Graaee aan de familie Verschuir dd. 20 September 1810. 5 



niet bestand was en met het geheele gezelschap onder een ijselijk gekraak 

 te zamen stortte. Daar lag nu alles over en door elkander. De doctor kermde , 

 de kapitein knorde, de stuurlieden vloekten, en wij allen scholden op den 

 doctor , die ons dit onheil berokkend had , terwijl een ieder naar zijn hoofd en 

 beenen voelde , of alles nog op de regte plaats was. Memand raakte echter 

 gekwetst, zelfs niet de doctor, die in het eerste half uur van schrik geen 

 geluid kon geven. 



De doctor, daar ik toch op zijn sujet gekomen ben, was een singulier 

 composé van domheid , verwijfde vreesachtigheid , gulzigheid en smerigheid in 

 zijn gedrag en uiterlijk; alles was er op uit om hem elk oogenblik van den 

 dag te plagen en geen oogenblik was hij binnen of buiten zijne hut veilig. 

 Zoo had men eens den scheepshond , een goeden, geduldigen witten kardoes van 

 tamelijke grootte, in het beddepak van den doctor toegetakeld en zijne slaap- 

 muts opgezet. Dit dier werd vervolgens in zijne kooi onder de dekens gelegd, 

 een oogenblik voor dat de doctor te bed zou gaan. De arme man zag het niet, 

 voor dat hij , reeds uitgekleed zijnde , in de kooi wilde stappen , en men kan 

 zich nu de zotte scène voorstellen , toen hij doodelijk verschrikt , in een profond 

 — en niet zeer oogelijk — négligé, de hut kwam uitstuiven, zonder nog te 

 weten, welk verschrikkelijk land- of zeegedrocht zijne eenzame legerstede 

 met hem had willen deelen. Een andermaal liet men zijne muts over boord 

 waaijen, en uit een valsch medelijden voorzag men hem spoedig van eene 

 andere muts , die aan den kolonel Schutter toebehoorde en met een breed goud 

 galon voorzien , singulier met zijn overig kostuum contrasteerde. — De 

 matrozen zelfs lieten hem niet ongemoeid , en het was onmogelijk zich van 

 lagchen te onthouden , wanneer de doctor des morgens , door twee oorlammen 

 geleid, zijne zieken, in het volkslogies, ging bezoeken. Slingerende en half 

 staande en vallende , ging dan de trein naar voren en zoo terug , terwijl de 

 doctor van angst zijne geleiders in de armen en schouders kneep ; hij verkoos 

 daarom ook de ligte verbanden vóór zijne hut te verrichten , en dit leverde 

 dan wederom nieuwe tooneelen op. Onder anderen was een 'der matrozen door 

 een val op het dek geblesseerd geraakt, en de doctor had op de wonde eene 

 pleister gelegd, die er den volgenden dag af moest. De doctor maakte de 

 nieuwe pleister gereed en gelastte den matroos om de oude pleister van de 

 wond zelf af te trekken. De matroos scheen daaraan te willen gehoorzamen, 

 toen hij eensklaps ophield en den doctor aanzag. „Nu wat scheelt je weer?" — 

 vroeg de knorrige geneesheer. „Es will nicht gehen, Herr Doctor. 1 ' — „Waarom 

 niet?" — „Wahrhaftig nicht, Herr Doctor, oder ihr müsst aufsingen." — Hij 

 wilde den doctor beduiden om, evenals de matrozen bij het hijschen gewoon 

 zijn, een gezang voor hem aan te heffen, om de pleister en cadance van de 

 wond te rukken. 



Wij maakten nu ons geschut gereed , onze handge weren , sabels , enterbijlen 



