N° 10 en 11. Van Mr. J. Bousquet dd. 30 Juli en 20 Augustus 1817. 29 



aan ; en gij kent de belooning , die aan de vereeniging van beide is beschoren. 



Ik ben het volmaakt met u eens , dat wij dwaas zouden doen van in 

 Luilekkerland, eigener beweging, gebrek te lijden; maar, mijn vriend, wij 

 zijn er nog niet, en de Rijst- en Brijberg moet eerst doorgegeten worden, 

 't Is zeker somtijds beroerde kost. „Mais c'est a ce seul prix." 



Wat gij ook echter onderneme, tracht u, wat den uiterlijken mensch 

 betreft, lekker te houden; wanneer dat toch hapert, is niets lekker meer. 

 En zoo somtijds een donkere wolk aan den horizont komt schijnen, denk dan 

 om Tijl Uijlenspiegel , die waarachtig zoo gek niet was, als men hem maakt. 



N° 10. Batavia, 30 Julij 1817. Sedert het vertrek van C. C. G. G. l ) is 

 onze Presid* 2 ) nog geen dag buiten den E,aad gebleven, want wij hebben nu 

 bijna daaglijks vergadering. Het agrément wint er veel bij ; de afdoening van 

 zaken zoude er zeker ook veel mede kunnen en moeten winnen 3 ). 



Wij leven tegenwoordig nog al in vrede met de Heeren van boven, schoon 

 ik steeds als te voren van tijd tot tijd nog verpligt ben , wil ik iets geregistreerd 

 krijgen, om, in cas van refus, hetzelve in scripti te vragen. — Hoe maakt 

 UEd. het met uwen reisgenoot 4 )? Valt hij mede of tegen? 



Ik brand van nieuwsgierigheid om het gevoelen te weten , dat u zelf over 

 deze tournee heeft, en of dezelve min of meer aan het ideaal beantwoordt? 

 Dezelve zal ten minste veel kunnen toebrengen om te doen oordeelen of de 

 gewenschte en noodzakelijke verbeteringen mogelijk zijn, en wie van beide, 

 Oud- of Nieuw-Oost-Indië , de overhand zal behouden. In het eerste geval, 

 mijn vriend, zal, geloof ik, voor ons het beste zijn, van te doen, zoo als die 

 hond in La Fontaine qui porte a son cou Ie diner de son maitre; want anders 

 loopt men gevaar van nog op de koop toe gebeten te worden. 5 ) 



N° 11. Batavia, 20 Augustus 1817. Voor ruim 14 dagen schreef ik u 

 een brief, dien ik hal verwegen moest laten steken. Ik heb in dien tusschentijd 

 ondervonden, dat, wat men ook van het tegendeel zeggen mag, en wat ik 

 daaromtrent dikwijls zelf gedacht heb , het niet waar is , dat men al doen 

 kan, wat men wil en dat ubi desunt vires, nihil valet voluntas fi ). Er was van 

 de slaap, want dit bleef dan quasi nog de eenige disponibele tijd in de 24 

 uren, niets meer af te knippen. Thans dien brief weer willende opvatten, heb 



1 ) Op hunne reis over Java, nl. Elout en Van der Capellen; Buyskes was naar de Molukken. 

 Van de Graaff, lid van den Raad van Financiën, maakte de Javasche reis mede (bl. 16). 



2 ) Müntinghe. 



s ) Muntinghe hield door zijne levendige conversatie dikwerf de afdoening der zaken op. 



4 ) Baxter, president der Rekenkamer: zie bl. 16. 



5 ) M. a. w. óók de partij der Oud-Indiërs te gaan dienen; zie nog over de fabel § 12. 



°) D. w. z. Waar de krachten ontbreken, is de wil niets waard, eene variatie van de spreekwijze : 

 ut desunt vires tarnen est laudanda voluntas d. w. z. al ontbreekt de kracht, toch is de wil te prijzen. 



