N° 12. Van Mr. I. Bousquet ' ) dd. 28 September 1817. 33 



vestigde ; en , even als de smousen in de woestijn naar de koperen slang keken , 

 zoo ook uit uw voorbeeld kracht ontleende , ik zonk waarachtig voor de schabel. 



N° 12. Batavia, 28 September 1817. Ik heb dikwijls geaarzeld of ik 

 u wel weder schrijven zoude, daar mijne geestgesteldheid , alles behalve vrolijk 

 zijnde , en ik gedurig met onaangename gewaarwordingen te doen hebbende , 

 onwillig dezelfde dispositie op u moet overbrengen, en gij waarlijk zelf eerder 

 eenige opbeuring noodig hebt, dan door de jeremiades van anderen nog te 

 worden vermoeid. En evenwel, als ik het u niet zeg, aan wien zal ik het dan 

 zeggen, daar niemand anders mij zoo goed kan verstaan, en, ik durf vol- 

 mondig bijvoegen, er dat deel in kan nemen, hetwelk gij er in neemt? Of 

 ik zoude , daar ik toch mijn hart moet lucht geven , zoo als Boileaü zegt van 

 den barbier van koning Midas : 



Et, s'il ne m'est permis de Ie dire au papier, 

 J'irai creuser la terre, et, comme ce barbier, 

 Faire dire aux roseaux , par un nouvel organe : 

 «Midas, Ie roi Midas a des oreilles d'ane». 2 ) 



Mijn leven, mijn waarde vriend, is thans geen leven meer, maar een hel. 

 Ik ken de pligten van mijn post, en ben buiten staat om ze te vervullen, of 

 liever ik word tot die vervulling buiten staat gesteld. Mijn grootste lust, mijn 

 grootst genoegen bestaat in de medewerking tot de bevordering van 's Lands 

 belangen, tot de daarstelling van orde en regelmatigheid; en niet alleen, dat 

 ik steeds van wanorde en confusie omringd ben, maar ik ben of genoodzaakt 

 om de hand zelve daartoe te leenen , of wel ik moet mijn tijd verkwisten en 

 verbrokkelen om die wanorde te verhelpen , om maar gestadig toe te zien , dat 

 die confusie niet grooter worde. O Epictetus, o hemelsche leermeester, dien 

 ik zoo dikwijls ten nutte van anderen heb doen spreken en leeren, nu gevoel 

 ik eerst, dat ik te zwak voor uwe lessen ben, en dat gij voor geheel andere 

 verstanden dan het mijne hebt gesproken. Hoe overtuigd ik bij mij zelf ook 

 moge zijn, dat ik mij niets te verwijten heb, zie ik geene kans om die over- 

 tuiging ook te weeg te brengen bij die menschen , van wier beoordeeling mijn 

 lot als 't ware afhangt. "Wat zal ik antwoorden , wanneer na verloop van eene 

 maand , Commissarissen-Generaal , teruggekomen zijnde , mij eens rekenschap mog- 

 ten vragen van den besteden tijd en van de uitvoering van zoo vele en zoo 

 belangrijke zaken , die mij aanbevolen zijn geworden. Ik zoude , als 't ware 

 met den bundel onder den arm moeten komen van de duizend briefjes, die ik 

 om verkeerd gegeven orders te redresseeren , of tot aanmaning om andere 

 orders uit te voeren, óf tot conciliatie van zoo menige incoherente of tegen 



1 ) Hiervoren abusievelijk J. Bousquet gedrukt. De voornaam was Isaac. 



2 ) Uit de 9 e Satire: „d'un homme qui se fait son proces a soi-même pour Ie faire a, tous les 

 autres." Zie o. a. Oeuvres Complètes, ed. de Ga. Lahure (1856), pag. 66 en 72. 



3 



