N° 12. Van Mr. I. Bousquet dd. 28 September 1817. 35 



kleine correspondentie , orders en contra-orders , die ons college zijne waardigheid 

 en kleur geheel benemen, en dat ik de dagen en weken voorbij zie snellen 

 zonder aan de hoofdzaken iets te kunnen doen, of zonder mij eens te kunnen 

 ontlasten van het pak oude zonden, dat mij nog steeds drukt, en waaronder 

 nog zooveel wraak schreeuwende of tot gisting overslaande stoffen zich bevinden. 



Zoo ik Munting-he regretteer ') is het juist niet, omdat hij de werkzaamheden 

 zoo veel meer bespoedigde ; integendeel , er werd gedurende zijne presentie nog 

 minder uitgevoerd , en niemand is beter geschikt om een boel als den onzen nog 

 meer in de war te brengen ; want , als hij eens aan het praten is , is het met 

 alle deliberatie gedaan; wij allen, en ik de eerste, pendemus ab ore 2 ) ; en er 

 gaat geen tijd zoo pleizierig, en misschien in andere opzigten zoo nuttig om 

 als in zijn gezelschap ; maar wanneer dan die tijd voorbij is , en ik zie dan 

 weer mijne bedroefde stukken aan, wier drooge aard en weinig ver vrolij kende 

 behandeling den eloquenten en bevalligen redenaar niet toelaten om zich dan 

 met dezelven te bemoeijen, en hem als 't ware van zijn presidialen zetel ver- 

 jagen, verwensen ik weleens het genoten genoegen. Dan ook, wanneer hij 

 begreep, dat hij er zich niet aan kon onttrekken, heeft zijn doordringend 

 verstand , zijne ware bevatting eener zaak en hare duidelijke voorstelling , 

 geholpen door zijne buitengewone memorie, wel eens menig verkeerden of 

 overijlden stap voorkomen , en in dat opzigt was hij mij veel waard. Dit nu ook 

 missende, mijn vriend, kunt gij nagaan, hoe onaangenaam mijne positie is. 



In één woord, mijnheer Van de G-raaff, ik kan op dien voet niet blijven 

 voortgaan. Het hooge woord moet er uit ; ik verlang mijn ontslag en naar een 

 anderen post, waarin ik niet geslingerd door den wil van anderen, aan mijn 

 pligt kan voldoen en waarlijk aan het Gouvernement nuttig kan zijn. Hoe 

 zwaar de last zij , ik neme denzelven aan , mits dat men mij de handen niet 

 binde, en tegelijk eische, dat ik werk; of de voeten kluistere, en tegelijk 

 verge, dat ik loopen zal. Nooit heeft mij het lange of het moeijelijke werk 

 verdroten, maar wel de dependentie van de wispelturigheid van anderen; 

 deze paralyseert me, dooft bij mij allen last uit; de onverschilligheid komt er 

 vervolgens bij , en ik ben voor niets hoegenaamd meer nut. Acht men mij 

 buiten staat om iets gewigtigs uit te voeren , is het mij ook wel ; ik wil zulks 

 zelfs gaarne gelooven ; maar dan solliciteer ik om één post , namelijk dien van 

 superintendent van het Vendukantoor, ja zelfs, en nog liever, om dien van 

 Vendumeester, en zoo het mij dan vergund mag zijn om er de praktijk van 



1 ) Muntinghe was president van den Eaad van Financiën , doch bij besluit dd. 27 October 

 1817 benoemd tot commissaris voor Palernbang en Banka ; vermoedelijk was die bestemming in 

 September aan Bousquet bekend, en had hij het voorzitterschap destijds reeds nedergelegd. Hij 

 werd als president vervangen door L. Z. Veeckens , dien een ieder verfoeide. Zie § 24. De in 

 den tekst voorkomende alinea werd ook opgenomen in Palernbang bl. 353 ; ov. 23. 



2 ) D. w. z. Wij hangen aan zijne lippen. 



