42 N° 14. Van G. F. Meijlan dd. 14 October 1818. 



aanbrengt, met het Gouvernement te deelen, dat hun daarvoor bescherming 

 verleent. Zal dit doel bereikt worden , en het stelsel eens met kracht en voordeel 

 werken, dan moet naar mijn inzien nimmer uit het oog verloren worden, dat 

 men langzamerhand de inlanders gewenne om zich uitsluitend op de eene of 

 andere cultuur, handwerk of beroep toe te leggen. Daardoor zal hij behoeften 

 leeren kennen en tot het verkrijgen derzelve, afhankelijk van anderen, zal hij 

 ongevoelig gedwongen worden tot nijverheid en handel, de twee groote rust- 

 punten , waarop het nieuwe stelsel moet gedragen worden ; en daarom voor- 

 namelijk hang ik zoo sterk aan het schoon ontwerp door u gemaakt, om de 

 achterstallen door nieuwe aanplantingen te laten aanzuiveren. 



Thans nog heeft de inlander bijna geen lust dan tot de rijstcultuur. Hem 

 hierin toe te geven l ), is met de eene hand afbreken, 't geen men met de andere 

 gebouwd heeft. Ik schrik zulke gedachten voor te brengen bij lieden, die het 

 twijfelachtig stellen, of de inkomsten van Banka niet tot Batavia behooren; 

 dan naar mijn dom verstand, kan ik niet beter oordeelen. 



Vraagt men overigens, waarom de inlander zoo uitsluitend alleen op de 

 rijstcultuur gesteld is , of liever waarom hij zoo gaarne in het bezit van rijst- 

 velden is, dan kan het alweder bij mij niet opkomen om de oorzaak daarvan 

 te zoeken in godsdienstige begrippen of in zijne indolentie. Veeleer geloof ik , 

 dat hij tot nog toe te veel reden heeft gehad om in te zien, dat hij, 't zij hij 

 veel of weinig werkte, steeds den zelfden man bleef. De rijstcultuur verschaft 

 hem , hoewel een sober , toch een zeker bestaan. In alle andere ondernemingen , 

 waartoe men hem gedrongen heeft , is hij bedrogen , naar zijne wijze van zien , 

 schandelijk bedrogen. 



Wat ik zeggen wil, kan uit honderd door een enkel voorbeeld worden 

 opgehelderd, 't welk mij meer dan eens reeds is voorgeworpen. De generaal 

 Daendels heeft onder de schoonste beloften den inlander meer dan gedwongen 

 om koffij aan te planten. Nog droegen de boomen geene vruchten, of de 

 Gouverneur Raffles liet ze alle omkappen. Voor ons is deze tegenstrijdige 

 handelwijze duidelijk en verklaarbaar, maar voor den inlander, die buiten 

 zijne dessa niet weet , wat er in de wereld omgaat , stuitend en ontmoedigend. 

 Tien jaren goede behandeling kunnen den indruk, daardoor op zijn gemoed 

 gemaakt, niet verzetten. 



l ) Door o. a. betaling der kappers in sawahs; zie bl. 44. 



