44 N° 17. Van G. F. Meijlan dd. 20 Maart 1819. 



verdeelen in drie tijdperken: het eerste toen het hout door middel van de 

 regenten werd geleverd als een verpligt contingent; het tweede bevat het 

 blandongsysteem van Daendels en het derde het laten kappen van hout in 

 daghuur. Onder geen dezer drie tijdperken is de inlander zoo slecht betaald 

 als de tegenwoordige bepaling medebrengt , dat inderdaad te veel is om te 

 sterven en te weinig om te leven, en ik voorzie, dat het oogenblik niet ver 

 af is , dat men zoo hard zal schreeuwen om geld , als men nu om sawahs 

 gedaan heeft. Ongelukkig maar , dat door deze gestadige slingering de inlander 

 meer en meer moedeloos wordt. Evenwel, ik spreek van geene andere residen- 

 tiën , omdat ik er geene kennis van heb , maar bepaal mij bloot tot Tagal. 

 Onder de regenten had elk inlander, niet de zoogenaamde ploeg , die tot den 

 arbeid in de bosschen gebezigd werd , nagenoeg eene halve jonk rijstveld , en 

 onder het blandongsysteem een derde, of twee riboes. Op een doorslag kan 

 eene jonk rijstveld gerekend worden 'sjaars aan het Gouvernement waardig te 

 zijn 50 a 60 gulden, en zal derhalve nu de arme houtkapper slechts een tiende 

 of een achtste jonk bekomen , terwijl hij bevorens een derde of een half bezat. 

 Ik vrees in blakende ongunst geraakt te zijn bij den Hoofddirecteur der 

 Financiën en misschien bij deszelfs Raden , omdat ik vermetel genoeg geweest 

 ben van te verklaren, dat ik op eene aanschrijving van de Hoofddirectie niet 

 dorst af te wijken van eene algemeen gepubliceerde wet. Het betreft het 

 Kleinzegel. De Hoofddirectie informeerde mij bij extractbesluit , dat de zegels 

 van 1818 moesten gebruikt worden, totdat ik nieuwe had. De wet ') zegt: 

 art. 25 — dat overjarige zegels , na den l 611 Februarij niet mogen gebruikt worden. 



N° 17. Tegal, 20 Maart 1819. De laatste veertien dagen heb ik in eene 

 onbeschrijfelijke ongerustheid doorgebragt, uit hoofde van eene ziekte, door 

 welke mijne vrouw is aangetast, en ik geloof niets te wagen met te zeggen, 

 dat zij op den rand van het graf is gebragt geweest , door de 'onbegrijpelijke 

 onkundige behandeling , welke zij van mijnen plaatselijken heelmeester , den heer 

 De Broekert, heeft moeten ondergaan. Als een staaltje^ kan dienen, dat zij, 

 die zes of zeven maanden zwanger is , en geen vijf dagen of nachten eenige 

 rust hebbende kunnen nemen , van den heer De Broekert , om haar die rust te 

 bezorgen, had ontvangen 90 (zegge negentig) droppels van de Laud-Liquus 

 met een half bierglas water in te nemen. Meer dan gelukkig is het, dat 

 ik de dosis opmerkte, en de toediening daarvan heb belet. Zij ware zeker 

 in slaap geraakt, doch waarschijnlijk om niet meer te ontwaken 2 ). Ik ben 

 verpligt geweest doctor Vogel van Pekalongan te laten komen , en door diens 



») In Stbl. 1817 N° 50. 



2 ) 'n Twintigtal druppels was misschien genoeg geweest voor de zieke. Ongeveer driekwart 

 eeuw later overleed in dezelfde residentie de eenige zoon van het toenmalig bestnurshoofd 

 aan eene te groote dosis , die de geneesheer bij vergissing had opgeschreven en dat de apotheker 

 niet had opgemerkt. Beiden r geneesheer en apotheker , brachten zichzelf om het leven. 



