Q2 N° 54. Van de Graaff aax de familie Vebschuir dd. 16 Januari 1820. 



word met moeijelijken arbeid. De wijze, waarop ik door liet Gouvernement 

 en door alle hooge ambtenaren behandeld word , is beter dan ik het zoude 

 mogen vorderen , en het is niet wel mogelijk om meer vertrouwen te genieten 

 dan de Gouverneur-Generaal mij dagelijks bewijst. 



Daarentegen is er zeker ook geen ambtenaar in lndië, die zoo zeer een 

 slaaf is van zijn post als ik dit ondervinden moet , daar ik elk oogenblik van 

 den dag gereed moet staan om ieder in zijne dikwerf particuliere belangen 

 aan te hooren, en op alle de vragen van de ambtenaren te antwoorden. De 

 Gouverneur-Generaal erkent dit , wanneer ik hem mijne positie afschilder , en 

 toch geeft hij zelf daartoe de meeste aanleiding , door de menschen in het 

 denkbeeld te brengen, alsof ik de posten te begeven heb en als of het van 

 mij maar afhangt om deze of gene zaak al of niet te laten geschieden. De gekke 

 verzoeken , die mij gedaan worden , doen mij dikwijls lagchen , en menigeen 

 die het aanhoorde, zoude zich kunnen verbeelden, dat ik een minister was, 

 die de gunsten van zijnen heer administreert. De Gouverneur- Generaal , aan 

 wien ik het dikwijls vertel, lacht er om en raadt mij aan om eene audiëntie 

 te geven op eenen bepaalden dag , dewijl ik dan toch op de andere dagen niet 

 geplaagd zoude worden. Hij , die niemand gaarne iets weigert en niet gaarne 

 aan iemand eenige hardigheid zegt , vindt daarbij zijne rekening , daar hij wel 

 weet , dat ik niet dwaas genoeg ben om mij daarop het minste in te beelden , 

 en bovendien wel zorg draagt, dat hij alleen meester blijft. Hoe mooi dit alles 

 echter schijnt, moet het een man zijn als deze Gouverneur-Generaal om in zulk 

 eene rol het uit te houden, en zeer zeker zoude ik nooit wenschen, om in de zelfde 

 betrekking met zijnen opvolger te zijn. Ik kan zijne goedheden, die hij voor mij 

 heeft, nooit vergelden, en ik ben hem inderdaad met hart en ziel verkleefd, 

 zoo clat ik gaarne mijn leven voor hem zoude veil hebben. Ook is hij in de 

 kracht van het woord , een edel mensch , wiens vriend ik zoude wenschen te 

 zijn, wanneer ongelijkheid van stand niet zulk eene groote tusschenruimte 

 tusschen hem en mij had doen ontstaan. 



Dat ik niet gelukkig ben, behoef ik u toch niet te zeggen. Ik heb geen 

 vooruitzigt om immer deze gewesten te verlaten , en ik moet dus het einde 

 van mijn leven beschouwen als het einde van eene vermoeijende reis, die ons 

 met verlangen naar de plaats onzer bestemming doet haken. Voor mij zelf 

 heeft de dood dan ook geene afschrikkende gedaante , en zoo ik niet verlang te 

 sterven, is het waarlijk alleen om mijne arme familie, voor welke mijn leven 

 nog van nut kan zijn '). 



Ik geloof, dat ik moeijelijk hier op Java zal kunnen herstellen en ik heb 

 dus gister avond aan den Gouverneur-Generaal verzocht , om , in het laatst 

 van Maart aanstaande , met een van mijne inspecteurs 2 ) , eene reis te mogen 



') Verg. bl. 86. 



2 ) Muijlan, die immers ook een reis noodig had; zie bl. 83. 



