112 



eerbied voor en vertrouwen in onzen waardigen Gouverneur- Generaal . evenwel 

 (ik moet het met beschaamdheid erkennen) de blijde hoop, die ik in den 

 beginne had opgevat, van tijd tot tijd deden wankelen en mij in de onaan- 

 genaamste geestgesteldheid bragten. — Eindelijk echter daalde Zijne Excel- 

 lentie als een weldoend genie, voor eenige oogenblikken uit de hooge streken 

 naar herwaarts af, en.... bij Zijn vertrek hoorde men de blijde mare van de 

 benoeming van UHEdG. tot lid van de Hooge Regering. 



Onbeschrijfelijk was het genoegen, dat ik bij het vernemen dezer tijding 

 gevoelde; tranen van vreugde heb ik gestort en den Hemel op het vurigste 

 gedankt voor eene geheurtenis , waarin ik mij vlei den dageraad te zien , welke 

 ons uit den nacht van rampen , die sedert ruim een jaar over het bestuur 

 schijnt te zweven , in een helderen dag van voorspoed en geluk zal doen 

 overgaan. 



HOOFDSTUK XY. 



Tan de Graaft' op het einde yan 1820 aan zijn zwager Verschuir , naar aanleiding 

 yan zijne Moluksche reis en de benoeming tot lid van den Raad van Indië. 



Beoordeeling van Muntinghe. Erkentelijkheid jegens Van der Capellen en 

 Elout. Twee broeders van Van de Oraaff in Indië en twee zonen in Holland. 

 Proces- Van Prehn. 



N° 63. Batavia, 14 November 1820. Voor mijn langdurig stilzwijgen, 

 waarover gij mij uwe ontevredenheid betoont ' ) , heb ik geene verontschuldiging 

 dan mijne inderdaad weinig gelukkige situatie , die voor rnij alle vroegere 

 herinneringen aan vorige dagen onaangenaam maakt. Houd mij dit dus ten 

 goede en geloof mij , dat mijn hart daaraan geen deel heeft. 



Na zoo lang van alle tijdingen verstoken te zijn geweest, ontving ik eerst 

 na mijne terugkomst op Java , in het begin van de vorige maand , de eerste 

 brieven van mijne vrouw, sedert haar vertrek van de Kaap de Goede Hoop. 

 De vreugde , die ik over de behoudene aankomst van haar en hare kinderen iu 

 het vaderland gevoelde, werd echter verbitterd door de tijding van het over- 

 lijden onzer schoonmoeder, zoo weinige dagen na de aankomst mijner arme 

 vrouw voorgevallen. Haar verlies doet mij hartelijk leed , en ik betreur het 

 diep, dat ik niets heb kunnen bijdragen om hare oude dagen aangenaam te/i 

 maken. Ik wil hiervan niets meer zeggen; vergun mij echter, dat ik bij deze 



l ) Verg. bl. 84 noot 3. 



