N° 69. Van Mr. I Bousquet dd. 26 October 1820. 125 



N° 69. Semarang , 26 October 1820. Ik ben hier gisteren avond ten 10 

 uur aangekomen. Terwijl wij nog op een afstand van circa 9 paal van hier 

 waren , overviel ons eene verschrikkelijke donder- en regenbui , en werd het 

 stikdonker. De weg werd hoe langer hoe glibberiger , de paarden lieten 

 allengskens den moed zakken, en bij het oprijden van eene kleine hoogte, 

 lieten zij het eensklaps steken , zonder dat de gevoeligste , hun ruim toegediende 

 zweepslagen, noch het voortduwen van den wagen door het volk iets mogt 

 helpen. Na zulks bijna een uur lang vruchteloos beproefd te hebben , altijd 

 in eene diepe duisternis , die slechts van tijd tot tijd werd gebroken door 

 ijsselijke bliksemstralen , welke het gansche bosch , waardoor onze weg hier 

 voerde, in de vlam schenen te steken, en onder faveur van eenen onaf- 

 gebroken stortregen , die wel naar eene wolkbreuk geleek , resolveerden wij om 

 de paarden te doen ontspannen , en de twee loopers daarmede naar het naast- 

 gelegen station te zenden om andere paarden te halen. Daar wij er circa 2| 

 paal van verwijderd waren, kunt gij nagaan hoe lang wij daar nog hebben 

 moeten blijven, eer de verlossing aankwam. De mooiste grap was, dat, toen 

 de 4 nieuwe paarden daar waren, 2 er van , juist een voorlooper en een achter- 

 looper , hetzij door misverstand , hetzij door onvoorzigtigheid der geleiders , 

 losraakten, en het op een loopen zett'en. Toevallig waren zij beiden wit, 

 zoodat men ze kon onderscheiden , naloopen , en na verloop van een kwartier 

 gelukkig wederkreeg. Wij waren gedurende onzen stilstand nog wel beducht 

 voor een ander onheil , doch spraken , voorzigtigheidshalve , daar niet van , 

 om ons volk niet te epouvanteeren. Doch aan het eerste station aangekomen , 

 informeerden wij er ons naar, en zoo wel daar, als naderhand te Samarang, 

 verhaalde men ons, dat zich juist op die plaats menige tijger ophield, zoodat 

 wij van geluk kunnen spreken , van zonder iemand van het gezelschap , onze 

 loopers er onder gerekend , te hebben verloren , alhier aangekomen te zijn. 



Ik gedraag mij aan mijne 2 vorige van den 9 en en den 13 en '). Deze 

 laatste heeft u eene korte schets gegeven van de situatie, waarin wij de 

 comptabiliteit te Tagal hebben bevonden. Neen ! van zulk eene onvergeeflijke 

 slordigheid en onverschilligheid was geen denkbeeld te maken , en wij hebben 

 ons dikwijls verwonderd, hoe het mogelijk was, dat iemand met zoodanig 

 een chaos in zijne administratie, een uur rustig kon slapen. Wij zijn er, den 

 dag na onze aankomst en dien van ons vertrek niet medegerekend , 8 dagen 

 gebleven en, behalve één dag, die principaal aan onze correspondentie is 

 gewijd geweest, zijn wij tot 5 uur, en somtijds tot bij zessen dagelijks werk- 

 zaam geweest om slechts zoo ver te komen, dat er eene ordentelijke kas- 

 rekening uit de twee grootboeken geformeerd kon worden. En hierbij 

 hebben wij het dan ook, wat dit gedeelte der comptabiliteit betreft, gelaten; 



') Dus N os 67 en 68. 



