H° 70. Van Mr. I. Bousqueï dd. 31 Ootober 1820. 129 



nagegaan en overwogen hebt en gij u ten volle hebt overtuigd, dat gij 

 zonder groote opofferingen van mijne of uwe zijde niet in mijn huis kunt 



blijven" dit zijn uwe eigen woorden verzoek, ja eisch ik nog één ding 



van u, namelijk, dat gij mij ronduit (Mijn God! laten wij ons toch ook met 

 geene al te groote en verkeerde delicatesse kwellen!) te kennen geeft, wat al 

 de zoo groote opofferingen zouden zijn , die van mijne zijde zouden moeten gedaan 

 worden om de zaak mogelijk te maken, want met dezelve schijnt gij haar dan 

 toch als onmogelijk te beschouwen ! Geloof mij , en ik beloof het u op mijn woord 

 van eer, dat ik u even ronduit zal zeggen of dezelve voor mij of voor mijne 

 familie te groot zijn om gedaan te kunnen worden ; ik vrees slechts , dat gij 

 ü daarin bedriegt en dat gij het gemis van eenige agrémenten , het vervaar- 

 digen van het een of ander aan of bij het gebouw , het verwisselen van 

 stallen , slavenvertrekken of andere lokalen , het afstaan van nog andere 

 lokalen, het afstaan van nog andere kamers en meer andere diergelijke, 

 zult aanzien voor zaken van een zoo groot gewigt , dat zij als 't ware niet 

 van ons te vergen zijn. Zoo dit dus uwe meening geweest is , eilieve , 

 laten wij dan nog niet scheiden , voor dat ik alles weet ; ik herhaal u mijne 

 belofte van geene opofferingen te zullen doen, die ik te groot oordeel; maar 

 ik herinner mij nog te sterk de genoegelijke dagen, die wij op Molenvliet 

 hebben doorgebragt , om de mogelijkheid van dezelve op Rijswijk te doen 

 herleven , zoo spoedig vaarwel te zeggen. Zoude het u echter ook moeijelijk of 

 onaangenaam vallen om u daarop te verklaren , en zoudt gij verkiezen buiten alle 

 details te blijven, dan trek ik mijn zoo even gedanen eisch ook weder in; ik 

 laat u zelf de vrijheid om er verder over te spreken of er geheel over te 

 zwijgen. Ik ben maar zoo bang, dat naderhand eens op zal komen een „Hadt 

 gij dat maar gezegd, dan had het zich kunnen schikken!" maar dan is het 

 te laat. Summa summarum, want ik weet waarachtig zelf niet meer, wat ik 

 er van zeggen moet, en hoe ik het moet draaijen om u zelf met de harte- 

 lijkste taal der vriendschap geen onaangenaam gevoel te geven ; besluit en 

 doe , mijn vriend , zoo als gij denkt , dat het best is voor ons beiden ; ik ben er 

 volkomen mede te vreden ; hetgeen waar ik mij eenigzints mede troost , indien 

 wij van elkander moeten scheiden is , dat , één van beiden : uwe positie óf 

 verbeteren zal , óf niet ; in het eerste geval hebben wij den wil van de reis ; 

 in het tweede geval, welnu! ons huis blijft immers open staan, en wij zijn 

 altijd de zelfde. 



Hetgeen gij mij van mijnen immediaten Baas zegt, doet mij leed '). De 

 Vl. heeft mij dikwijls op de zelfde wijze van den man gesproken; maar ik 

 heb dit altijd toegeschreven aan eene oude misnoegdheid over het werk , dat 

 G. hem , toen hij nog secr. van den R. v. Fin. was , door zijne wispelturigheid 



') Boüsquet was destijds adjunct-hoofddirecteur en Goldman de hoofd- directeur. 



9 





