138 N° 75. Van Mr. I. Bousquet dd. 27 December 1820. 



Wij gaan 's avonds van tijd tot tijd bij den heer Van Haak 1 ). Die man 

 bevalt me, en ik geloof dat hij niet de minste is van het corps. Maar, als ik 

 het u opregt moet zeggen , uwe officieren zijn nog niet hetgeen zij zijn kunnen , 

 en zijn moeten. Vooreerst zijn zij niet genoeg betaald. Zij moesten ten minste 

 f2400 's maands hebben; wanneer men zoo veel doet, dat men financieele duivel 

 wordt, moet men daarentegen het vooruitzigt hebben van eens in een andere 

 hemispherie nog eenige aardsche zaligheden te genieten , en terwijl men zijne rol 

 speelt, zoodanig independent zijn, dat men niet getenteerd worde om dezelve 

 te verlaten. Ten tweede schijnen zij den geheelen omvang hunner werkzaam- 

 heden in de landrente en in het inlandsen bestuur opgesloten te beschouwen. 

 Domis heeft eens op eeo blaauwen maandag bij den resident van Pekalongan 

 de situatie van zijne kas gaan opnemen en zich vergenoegd met daar zoo veel geld 

 in te vinden als Vos hem vertelde, dat er in zijn moest. Maar wat er bij de 

 ontvangers omgaat, wat er tusschen de reeden en de kantoren van de collec- 

 teurs der Ink. en Uitg. R. voorvalt, of de residenten altijd op hunne posten 

 staan, of er geene andere postpaarden gratis worden afgegeven, dan aan die, 

 welke er door de wet toe geregtigd zijn, en in die gevallen, die de wet 

 bepaalt en meer diergelijken , kan ik niet bemerken , dat zij dit nog anders 

 dan in partibus infidelium beschouwen. Zoodra wij nu het ultima Thule zullen 

 hebben bezocht 2 ) , is mijn voornemen , onder uwe goedkeuring echter , om de beide 

 Heeren te verzoeken, ieder respectievelijk in zijne afdeeling, om de residenten 

 geen oogenblik rust te laten, voor dat zij a jour zijn; want ik bemerk, dat wij 

 naauwelijks den rug hebben gekeerd of men krijt ons na: „Daar gaat de kom- 

 missie heen, Gezeten in haar wagen!" en het is weder de oude geschiedenis, 

 die men dan mogelijk nog wel eens vervrolijkt met het een of ander , waar- 

 mede men ons bij den neus heeft gehad , waarachtig als Jorisvaêr in het 

 gekkenhuis. Eene enkele onverwachte , maar krachtige visite is genoeg om er 

 den schrik onder te brengen , en om de heeren te doen geloven , dat iederen 

 keer, dat de deur open gaat, het de inspecteur is, die binnenkomt. 



Om zoo veel mogelijk de inzending der kasrekeningen over het geheele 

 eiland te bespoedigen , is onze intentie om hier niet te blijven , tot dat het 

 geheele 3 e art. van onze instructie afgeloopen zij , maar om zoo ras wij het met 

 den heer Keizer'*) klaar hebben, naar Passaroean te marcheeren , en alzoo 

 verder op ; en het overige bij onze terugkomst af te doen ; en zoo mijn 

 haasje 4 ) mij niet ontspringt, blijf ik alsdan hier tot dat alles afgeloopen zij. 



') D. H. Pinket van Haak, inspecteur van financiën voor de afdeeling Soerabaja; zie bl. 86. 



2 ) Banjoewangie. Zie bl. 141. 



3 ) Jan Harm de Bkoin Keizer „Thesaurier" te Soerabaja; Holmberg te Semarang had daaren- 

 tegen den titel van „Algemeen Ontvanger" (bl. 127) ; te Batavia had men een „Ontvanger- 

 Generaal". Zie den Bataviaschen Abnanak van 1821. 



4 ) De reiscompagnon, zie bl. 124. 



