N° 82. Van Mr. I. Bousquet du. 4 Maakt 1821. 147 



N° 82. Soerabaja, 4 Maart 1821 *). Ja, ik moet u bekennen, dat ik ook 

 gaarne den Grouverneur-Greneraal eenige aanmerkingen zoude willen aanbieden 

 omtrent Hoogstdeszelfs besluit van 7 December 1820 N , of eigentlijk op 

 eene voordragt door cle Hoofddirectie en de Rekenkamer gezamentlijk aan 

 H. D. gedaan bij missive van 15 Nov. 1820 N° 1 , naar aanleiding waarvan 

 dit besluit is genomen 2 ); dan ik ben waarlijk daarin ook terug gehouden ge- 

 worden uit vrees, dat zulks kwalijk opgenomen zoude kunnen worden, 

 en men aan andere motieven of gemoedsbezwaren dan den ijver voor de 

 salus publica zoodanige aanmerkingen zoude toeschrijven. Het doen valt mij 

 dus moeijelijk, maar het laten nog moeijelijker ; en dan vallen mij telkens de 

 vaerzen van Boileau over den Herder van Midas weder in de gedachten 3 ). 

 Eilieve, hetzij gij er Zijne Excellentie zelve over spreekt, hetzij gij oordeelt 

 zulks niet te behoeven te doen, zeg mij onbewimpeld, of gij mij al dan niet 

 kunt aanraden om mijne nota over die voordragt en dat besluit te presen- 

 teeren? Ik vlei mij, dat er in die, welke ik u hiernevens zend, niets aan- 

 stootelijks of scherps kan gevonden worden; en hoewel ik wel eens in 

 mij zelven zeg: „Et je serai Ie seul qui ne pourra rien dire! On sera ridi- 

 cule, et je n'oserai rire!", tracht ik thans meer dan ooit mijne pen zoo zacht 

 mogelijk te versnijden. 



Eindelijk , mijn beste vriend , moet ik u nog iets verzoeken. Op bijna geen 

 onzer rapporten hebben wij het geluk mogen hebben officieel met de dispo- 

 sitiën van het Gouvernement bekend te worden gemaakt. Niet dan per bricole 

 treffen wij hier en daar die dispositiën aan , en een ieder betoont zijne 

 verwondering van de onkunde , waarin wij ten aanzien der belangrijkste zaken 

 worden gehouden 4 ). Zoude het dus niet mogelijk zijn, dat wij ook eene expeditie 

 verkregen van die besluiten en resolutiën, welke onze rapporten provoceeren? 

 Sommige er van zijn zeker wat geëxtendeerd , maar de minste resident 

 krijgt er eene expeditie van, eenige zijn zelfs gedrukt, en echter blijven wij 

 alleen daarvan verstoken ! Zoo gij dus iets kunt toebrengen om dit te doen 

 veranderen, zal ik u, in mijn particulier, daarvoor zeer verpligt zijn. 



Ik zeg , in mijn particulier , daar ik niet weet of mijn reisgenoot er wel 

 zoo veel waarde in stelt. Ik ontdek, tot mijn leedwezen, dagelijks, dat hij een 

 oudgast is in optima forma, en dat de leer, die hij mij zelfheeft geavoueerd, 

 dat hem steeds is voorgepredikt , namelijk , dat , mits hem maar maandelijks 

 zijn traktement wordt betaald , hem de rest weinig moet kunnen schelen , ook 

 de zijne is geworden. Hij speelt mij somwijlen ook trekken, die zoo weergaas 

 oudgasterig zijn, dat ik steeds op mijne hoede moet wezen. Dit maakt juist 

 onze compagnieschap niet aangenamer, en ik ben thans verpligt om dikwijls 



1 ) Blijkens het naschrift, is deze brief „Geëindigd te Sumanap den 8 en Maart 1821". 



2 ) Verg. bl. 142. 



8 ) Namelijk om hetgeen op het hart ligt, maar te begraven: zie bl. 49. 

 4 ) Verg. bl. 131, 139, 142, 144. 



