160 N° 94. Van Mr. J. H. Tobias dd. 2 Juli 1821. 



heilloos voor Cheribon zoude wezen. — Er blijft dus niets over, en dat bid 

 ik U, als dat óf het Gouvernement mijn billijk verzoek toestaat, en mij alzoo 

 weder brengt op de hoogte, daar ik op moet gebragt worden, dat is te 

 geloven, dat het Gouvernement overtuigd is, dat ik zijn dienst doe; óf mij 

 te bewaren dat het mij van een ongelukkig ambtenaar niet een slecht 

 en onbekwaam maakt, dien om nalatigheid zijne demissie moet worden 

 gegeven. Geven 20 jaren dienst en mijne overige hoedanigheden mij regt 

 op eenige consideratiën , zoo verzoek ik UHEd. met ernst een van beide 

 te willen bewerken ; want in den toestand en de gemoedsaandoening , in 

 dewelke ik mij thans bevind , en waartegen ik gehoopt had mij te kunnen 

 verzetten, moet ik u in ernst verklaren, kan ik niet lang meer blijven, 

 en zal de nadeeligste uitwerking op de dienst hebben. De vrijheid, 

 welke mij gelaten is om teruggave te vragen van mijne uitgaven , is onder 

 zulke hatelijke en vernederende voorwaarden, dat ik niet kan begrijpen, 

 hoe het uit de pen heeft kunnen vloeijen van het Gouvernement of den steller 

 der resolutie , zonder te gevoelen hoe grievend dit voor mij moest zijn. — Enfin 

 mijnheer V. d. Graaff , want ik schrijf u dezen als aan mijn voormaligen 

 vriend , ik heb u in ernst en naar waarheid mijn verlangen te kennen gegeven 

 en ik verwacht, dat u mij niet aan mij zelf zult overlaten. 



N° 94. Van Tobias. — Serang , 2 Juli 1821. *) Ik heb het stuk in 

 kwestie gelezen ; het komt mij voor , dat volgens deze laatste offertes veel 

 minder wordt toegestaan, dan volgens het eerste plan, speciaal als bij het 

 wereldberoemde advies van Müntinghe 2 ) is voorgesteld. Meer dan honderdmaal 

 heb ik als mijn positief gevoelen geuit, dat het Gouvernement hen met Sp.(aansche) 

 m.(atten) moest wegjagen; ik was dus verheugd in UEdGestrenges missive een 

 wenk te vinden , dat ik de eenigste niet ben , die van dat gevoelen ben. 



') De gansohe , in dezen brief bedoelde geschiedenis vindt men breedvoerig behandeld in de 

 door mij op bl. 72 noot 3 reeds vermelde geschiedenis der Tjikandi-landeri. In een paar woorden 

 gezegd, kwam de quaestie hierop neer, dat belanghebbenden de toezegging tot het verkrijgen 

 der landen hadden gekregen onder het Engelsch tussckenbestuur , en dat de daarop volgende 

 Commissie-Generaal hun had te kennen gegeven, dat de definitieve verkrijging geene bezwaren 

 zoude opleveren. Bij nadere overweging rezen die wel en bood de rege'ering dientengevolge de 

 landen aan, zonder de desa's; men zie hierover het advies van Van de Graaff dd. 9 November 

 1820 en de beschikking daarop dd. 21 d. a. v. bij Faes bl. 12 en 22. Belanghebbenden moesten 

 zich binnen 6 maanden verklaren, dus vóór 21 Mei; op hun verzoek kregen zij bij besluit dd. 

 7 Augustus 1821 eene verlenging van drie maanden. In dien tusschentijd valt deze correspondenties 

 Wat er wijders geschiedde, leze men bij Faes. — Men zie ook de mededeelingen hierover in 

 brief N° 105. 



2 ) Bedoeld wordt natuurlijk dat van 14 Juli 1817, o. a. opgenomen (verg. § 12) in Vax 

 Deventek's Landelijk stelsel dl. I, en speciaal bl. 347, waar de aanvragen van gronden worden 

 behandeld, daaronder „het verzoek van Autoine le Marciiand, onlangs van h.e1 eiland Bourbon 

 herwaarts overgekomen". 



