212 N° 122. Van de G-raaff aan zijn zwageb Veeschuir dd. 24 Mei 1824. 



hun gewaad nog alle de overblijfselen hunner vorige grootheid ten toon 

 spreiden , zonder diep medelijden aan te zien , en men moet zich alle de 

 euveidaden van den ouden vorst voor oogen stellen om dit gevoel te kunnen 

 onderdrukken i ). 



Mijne vrouw geeft mij den wensch te kennen om haren jongsten zoon 2 ), 

 wanneer zij naar Indië vertrekt , mede te nemen. Ik kan dezen wensch aan het 

 reeds zoo diep gewond moederhart niet ten kwade duiden , maar ik kan , als 

 man en vader , niet in het ongeluk van een kind toestemmen , hetwelk hier - 

 geheel verwaarloosd zoude worden en zijne ouders met regt in de toekomst 

 over eene verkeerd geplaatste teerhartigheid verwijtingen zoude kunnen doen.; 

 Ik heb dit reeds aan haar geschreven en ik bid u en uwe lieve vrouw, onii 

 haar het ware belang van het kind op het hart te drukken, opdat zij van. 

 haren onberaden wensch moge afzien. 



Mijn lang geliefkoosd plan was, om, wanneer de gouverneur-generaal] 

 Van der Capellen zijn bestuur zoude nederleggen, voor een paar jaar metj 

 verlof naar Holland te vertrekken ; dan ik heb dit voornemen moeten opgeven , 

 om de groote geldelijke opoffering, die eene zoo lange afwezigheid uit mijne: 

 publieke betrekking mij zoude opleggen. En al bestond dit belang ook niet,j 

 dan nog zoude de absentie van den heer Muntinghe het mij tot eenen pligt 

 maken , om ten minste tot zijne terugkomst hier te blijven. 



Ik heb dit reeds aan mijne vrouw geschreven en heb tevens geheel aan, 

 hare vrije keus overgelaten om in Holland te blijven of naar herwaarts over' 

 te komen. Tot nog toe heb ik nimmer hierop eenig bepaald antwoord ont- 

 vangen, zoo als ik ook tot nog toe niet weet of de gelden, die ik haar jaarlijks 

 overmaak, voor haar onderhoud en voor dat der kinderen voldoende zijn of 

 niet. Ik besef zeer wel, en met een bloedend hart, dat hare positie, voorall 

 door de droevige ziekte van Willem, haar buiten staat heeft moeten stellen 

 om geregeld over hare zaken te denken en aan mij te schrijven , maar ik 

 wenschte , dat zij dan anderen raadpleegde en door dezen aan mij liet schrijven. 



') In het Beknopt Overzigt der reis, vermeld in § 51, leest men op bl. 641: 



„Den 18 den (Mei 1824) is de op Ternate gerelegeerde sultan van Palembang, Machmoed 

 Badoek Oedien, in de tegenwoordigheid van Zijne Excellentie toegelaten, welke zich gedurende 

 een geruimen tijd met hem ondei'houden en hem bij die gelegenheid al de omstandigheden 

 heeft te binnen gebragt, welke zijne vestiging in dit verwijderd gewest, voorafgegaan, en 

 noodzakelijk gemaakt hadden. 



„De gewezen sultan erkende zijne schuld ten volle, doch koesterde niet te min nog steeds de 

 hoop , dat de lankmoedigheid van het Nederlandsch bestuur , hem nog eens vergunnen zoude , 

 in het midden der zijnen terug te keeren. Deze Vorst , die zich door eene deftige houding 

 bijzonder onderscheidde, was thans tot een trap van nederigheid gezonken, ongunstig afste- 

 kende met de trotschheid en overmoed, welke hij steeds, en bijzonder gedurende zijne kort- 

 stondige, maar hardnekkige weerspannigheid, in de jaren 1819, 1820 en 1821 , zoo ruimschoots 

 had ten toon gespreid." — Zie breeder over deze ontmoeting het Journaal van Van der Oappellen, 

 vermeld in een noot van § 51. 



2 ) Lodewijk, zie bl. 207. 



