242 N° 142. Van de Graaff aan gouv.-gen. Van der Capellen dd. 3 Febr. 1825. 



willekeur plaats hebbe, maar een soliede grondslag aanwezig zij. En deze 

 vraag, meen ik, met volle gerustheid en uit volle overtuiging, bevestigend 

 te mogen en moeten beantwoorden '). 



De motieven van de aangehaalde Nederlandsche wet, vindt men in de 

 Ned. Staatscourant van den 20 en September 1816 n° 224, bladz. 2 kol. 2, 

 alwaar deze woorden van Z. E. den Minister van Financiën gelezen worden : 



„Wanneer men aanneemt, dat de gulden eene bepaalde hoeveelheid fijn 

 zilver (te weten 200 azen) moet inhouden, zoo als dit moet plaats hebben, 

 zal de gulden de zelfde innerlijke waarde hebben , welke hij sedert eene eeuw 

 gehad heeft, dan moeten het gehalte en het gewigt zoodanig tot een gebragt 

 worden, dat, een en ander zaam genomen, de vereischte hoeveelheid fijn 

 oplevere: zoodra het eene bepaald is, is het andere het even zeer. 



„Een te hoog gehalte sleept groote bezwaren na zich: voor eerst, is 

 hetzelve zeer kostbaar in de bewerking der geldstukken ; ten anderen , zijn de 

 stukken meer bloot gesteld, om door het slijten te verminderen, en eindelijk 

 lokt een te hoog gehalte de hebzucht uit van diegenen , welke , met verach- 

 ting van de wetten , de geldstukken smelten, zoodra zij er slechts eenig voor- 

 deel in vinden; een te laag gehalte daarentegen vernedert de stukken en 

 doet in dezelve een minder vertrouwen stellen. 



„Het is derhalve noodig, beide deze moeijelijkheden te ontgaan, ên 

 een wijzen middelweg in te slaan, welke evenwel altijd in het willekeurige 

 moet vallen. 



„Men heeft alzoo na rijpe overweging, gemeend, een gehalte te moeten aan- 

 nemen, ivaardoor men goede munten konde verkrijgen, hetwelk nabij kwam aan 

 dat, hetgeen bij vele onzer naburen in gebruik is, en hetwelk aan de schatkist 

 het minst mogelijk nadeel toebrengt , door de gelegenheid te geven , om de 

 stukken van hooger allooij te gebruiken ; zoo dan het aangenomen gehalte van 

 töVö MINDER i s > dan het voorheen in den Gulden gebruikelijke, ja minder dan 

 dat van den franc, zoo is dat verschil vergoed geworden , door een eenigzins 

 zwaarder gewigt, zoodanig, dat de hoeveelheid fijn altoos wezen zal 200 azen 

 of gram 9.613." 



Dus is het gehalte van den Nederlandschen gulden, bij de wet bepaald, 

 op 10 penn. 17 \ gram. Het gehalte der in Indië meest bekende en gangbare 

 muntspeciën is volgens de hierbij gevoegde tabel , als volgt : van de Spaansche 

 mat 10 penn. 18 gr., van de sicca ropij 11 penn. 18 gr., van de Souratsche 



') Van de Graaff wil het opvolgen van zijn denkbeeld aannemelijk maken, o. a. door de 

 redeneering : „Uwe Excellentie wensolit toch naar Calcutta te schrijven om het opgegeven gehalte der 

 -^ en T ' n ropij te veranderen; waarom dan niet tegelijkertijd wijziging ten goede aangebracht in 

 het gehalte van de heele ropij?" — Voor de verandering van het \ en T \j hadden Goldman en Van 

 de Graaff, overeenkomstig de opmerkingen van den Landvoogd, een voorstel den 2"" Februari 

 ingediend; maar, merkt de briefschrijver ten slotte op, er is geen bezwaar om ons het stnk 

 terug te geven en dan zullen we daarin tevens voorstellen hel gehalte der heele ropij te wijzigen. 



