250 N° 148. Van de Graaff aan zijn zwager Verschuir dd. 30 Juni 1825. . 



dien ik nu eenmaal betreden had en voor den besten Meld , te blijven vol- 

 harden, zonder mij aan eenige consideratie of aan eenigen invloed, van wien 

 ook, te bekreunen. Zoo ik mij niet vergis, heeft de heer Muntinghe in de 

 vergaderingen van de Regering, niet dien invloed, dien hij moest hebben, 

 indien hij eene betere zaak voorstond, on het kan hem, bij zijne schranderheid, 

 niet ontgaan, dat hij het vertrouwen, hetwelk men bevorens in zijne kunde 

 stelde , niet meer bezit , omdat men niet meer aan zijne opregtheid geloof 

 slaat , zoo als het hem ook vreemd moet voorkomen , mij , die anders gewoonlijk 

 aan zijne zijde was , nu in eene geheel andere verhouding aan te treffen. 



Ik gevoel wel , dat deze détails weinig belangrijks en aangenaams voor u 

 kunnen opleveren , maar ik heb mij daarbij zoo lang moeten ophouden , omdat 

 mij, bij al het vorengemelde , nog een onweerswolk boven het hoofd hangt, 

 waarvoor ik mij niet weet te beveiligen, namelijk: de groote waarschijnlijk- 

 heid , die er bestaat , dat de Gouverneur-Generaal er op aan zal dringen , 

 dat ik met Hem, of tegelijkertijd met Hem, van hier naar Nederland zal 

 vertrekken , om Hem , bij cle afdoening der Indische zaken , bij zijne aankomst 

 in Holland, behulpzaam te zijn. Dikwijls is dit plan op het tapijt geweest, en 

 honderd maal heeft men mij de vraag gedaan , of ik met den Gouverneur- 

 Generaal zoude repatriëren , hetwelk ik steeds met een stellig neen heb beant- 

 woord , als eene zaak , waarvan nooit de minste questie kon zijn. Op onze 

 laatste reis werd daarover nu en dan, doch altijd in scherts, gesproken, hoezeer 

 ik altijd deed gevoelen, dat er bij mij hoegenaamd geen voornemen bestond 

 om van de zaak ooit ernst te maken. Nu onlangs echter is het tot eene serieuse 

 explicatie gekomen en heeft, de Gouverneur- Generaal mij stellig zijnen wensch 

 geuit , dat ik hem zoude vergezellen , indien bij het nederleggen zijner regering 

 nog eenige belangrijke onderwerpen onafgedaan moesten blijven, waaromtrent 

 hij in Europa dan nog werkzaam zoude kunnen moeten blijven. Ik heb bij 

 die gelegenheid alles gezegd , wat ik kon om hem te doen zien , dat ik 

 hem in zijn oogmerk van weinig of geen nut zoude kunnen zijn , in de positie , 

 waarin ik mij, in Nederland komende, zoude bevinden; en heb hem, zooveel 

 de bescheidenheid zulks gedoogde, doen gevoelen, dat het met mijne private 

 belangen niet kon overeenstemmen om eene kostbare heen- en terugreis te 

 doen, met opoffering van een aanzienlijk gedeelte van mijn inkomen als lid 

 der Regering , hetwelk ik zoude moeten missen , wanneer ik met verlof (de 

 eenigste wijze, waarop ik zoude kunnen gaan) naar Nederland vertrok. Maar 

 eindelijk heb ik mij op discretie moeten overgeven en wel zoodanig , dat ik 

 nog niet eens de zekerheid heb of ik zal moeten gaan of hier zal kunnen 

 blijven. Mijn geweten spreekt mij nogthans vrij van alle zwakheid en te 

 groote toegeeflijkheid in deze , dewijl ik zoo veel aan den Gouverneur-Generaal 

 verpligt ben , dat ik hem geene dienst kan weigeren , die hij van mij vordert , 

 wanneer die niet met de pligten , die ik aan den Staat en aan den Koning ver- 



