278 N° 175. Van Mr. B. H. A. Besier dd. 20 December 1875. 



personen hebt gesticht ; hunne dankbare wenschen zullen u voorzeker volgen , 

 doch met een droevig oog zullen zij hun vriend en beschermer zich voor 

 altijd zien verwijderen. Ik voor mij gevoel levendig, dat ik met u den eenigen 

 steun verlies, waaraan ik mij kan vasthouden, want mijne geheele verdienste 

 bestaat in uwe vriendschap voor mij ; ik zie dus de toekomst niet zonder 

 bezorgdheid te gemoet, want ik sta op een glibberig punt, waarvan afgunst 

 en intrigue mij ligtelijk kunnen doen ter nedervallen , doch ik vlei mij , dat 

 zoo dit eenmaal mogt gebeuren, mijn val eerlijk zijn zal. *) 



Intusschen wil ik u niet ontveinzen, dat ik wensch iets dergelijks door 

 een tijdigen aftogt voor te komen; ook ben ik nog niet lekker, zoo als de 

 oudgasten zeggen ; met hand en tand moet ik mijne regten verdedigen : die 

 eeuwige strijd tusschen het Civiel en Militair gezag , welk laatstgenoemde 

 deszelfs arm hoe langer hoe meer uitstrekt en alles onder zijn willekeur wil 

 doen bukken , vermoeit mij en zal mij eenmaal , vrees ik , mijn geduld doen 

 verliezen; heeft men al iemand voor Djokjokarta 2 ) ? Ik twijfel of er in de 

 tegenwoordige omstandigheden wel veel liefhebbers zijn; ik sta geheel op mij 

 zelf , wil niets winnen , en heb niets te verliezen dan mijn leven , 't geen mij 

 niet veel waard is; indien men niemand beter krijgen kan, denk dan aan mij. 



Gaarne wilde ik u vóór uw vertrek nog eens zien ; ik ben echter huiverig 

 om daartoe verlof te vragen , daar ik niet weet of het goed zoude worden 

 opgenomen, dat ik in de gegeven omstandigheden mijne residentie verlaten 

 wilde , hoezeer wij hier niets hebben te vreezen ; even onzeker ben ik of het 

 niet ten kwade zal geduid worden , wanneer ik niet verzoek te Batavia te 

 mogen komen, ten einde aan Z. E. den Gouverneur G 1 nog eene laatste per- 

 soonlijke verzekering van mijn eerbied en gehechtheid aan zijn persoon aan 

 te bieden. Hoe denkt gij daarover; antwoord mij slechts kom of kom niet; 

 want ik gevoel , dat uwe laatste oogenblikken geteld zijn en er niet veel 

 tijd voor veel geschrijf over particulier belang meer over is. 



N° 175. Soerabaja, 20 December 1825. Heeft de ontvangst uwer brieven 

 mij immer een levendig genoegen verschaft, uw laatste brief heeft hierin zijne 

 voorgangers overtroffen, daar hij mij en vele anderen, die uw vertrek met een 

 angstig gevoel zagen naderen, zoo voor zich zelven als voor de algemeene 

 zaak wederom gerust stelt , en met meer vertrouwen in de toekomst doet zien , 

 dan de vrees voor de vestiging van een militair despotismus, waartoe 

 onze aanstaande landvoogd mij schijnt over te hellen , aanvankelijk veroor- 

 looft 3 ). Ik voor mij kan ten minste geene andere verklaring geven aan de 



') De vriendschap was dus blijven bestaan; verg. brief N° 159. 

 3 ) Ja; Van Skvenhoven; verg. noot 2 bl. 274. 



3 ) De brief, die zooveel vreugde gaf, hield de nicdcdcelmg in, dat Van de Graaff niet 

 naar Holland zou gaan. — Met den aanstaanden landvoogd wordt De Kocic bedoeld. 





