N° 190. Van de Graaef aan zijn zwager Verschuir dd. 19 Augustus 1826. 295 



Het tafereel, hetwelk ik u bij dezen rap tem geef, waarde Broeder! is 

 zeker niet zeer aangenaam. Wat er uit dit alles moet voortspruiten, weet 

 alleen de goede God, maar ik zie nergens nog een zeker en welberaden plan, 

 en alle schijnen mij toe mesures de circonstance te zijn '). Het hartzeer, het- 

 welk ik over deze omstandigheden gevoel, wordt nog vermeerderd door de 

 ondankbaarheid van verscheiden personen , ten opzigte van den waardigen ver- 

 trokken Gouverneur-Generaal , dien zij als hunnen weldoener moesten eerbiedigen , 

 en, in stede daarvan, lasteren en veroordeelen. Het doet mij leed , dat uw oude 

 kennis, de heer Rendorp, zich in deze tijden zoo zeer ongunstig ten dezen 

 aanzien heeft doen kennen. 



Indien regt en billijkheid niet geheel met voeten worden getrapt, kunt gij 

 ten mijnen aanzien volkomen gerust zijn. Ik heb mij zelf, dit verklaar ik 

 voor God, niets als ambtenaar en dienaar des Konings te verwijten, en ik 

 kan met de grootste kalmte en gerustheid alle mijne handelingen aan de geheele 

 wereld open leggen. Nimmer heb ik mij aan den Gouverneur-Generaal opge- 

 drongen ; maar , daartoe geroepen zijnde , aan hem omtrent zaken en personen 

 gezegd, hetgeen ik zelf, naar mijne beste overtuiging, meende waar te zijn. 

 Ik ben nog in de volle overtuiging , dat het stelsel van regering van den 

 gouverneur-generaal Van der Capellen goed , deugdzaam en wel gezien is 

 geweest, en dat men, door met dit stelsel vol te houden en van tijd tot tijd 

 zuiverende , de beste vruchten zoude hebben kunnen verwachten. Hetgeen ik 

 geschreven heb, en dat is niet weinig, is voorhanden. Heb ik gedwaald, dan 

 ben ik ook te wederleggen; maar ik tart mijnen ergsten vijand om mij 

 van eenige kwade trouw of van eigen belangzuchtige oogmerken te 

 beschuldigen. 



Ik gedraag mij zoo voorzigtig als ik kan en heb daarbij steeds het belang- 

 van vrouw en kinderen voor oogen. Wees dus gerust daarover, dat ik door 

 eigen schuld mijnen val niet zal berokkenen. Ik reken op uwen bijstand , indien 

 God u in het leven spaart. Gunsten verlang ik niet, indien men slechts regt- 

 vaardig met mij handelt. 



') „Ook hij schermt met gemeenplaatsen", is mede de indruk van Louw over du Bos' brieven: 

 Zie dl. II bl. 109. 



