_ 6 — 



goede hebben moeten. En daar in tijden van onvaste en politieke dupatiën de 

 gemoederen van zelve meer dan anders, een middenpuntschuwende kragt hebben, 

 vereischt deze voorzorg, menschkundig beschouwd, dan ook eene dubbelde oplet- 

 tenheid: daar deze overeenstemming mankeerd, kan het niet missen of er komt 

 ras eene scheuring, die voor de algemeene zaak verderfelijk is; de verstandigste, 

 zoo hij tevens de stoutste is, trok weldra alle gezag alleen aan zijne zijde, en 

 moet dit somtijds wel doen uit noodzake, om door het eeuwigdurend tegenspreken 

 van zijne dissentierende medeleden, de gemeene zaak niet te doen wankelen en 

 op losse schroeven te stellen. Vandaar dan ras de verwijtingen en beschuldigingen, 

 die men zich over en weder toediend : Hij die de meerderheid aan zijne zijde 

 heeft, en door zijn overwegenden invloed beheerscht, beschouwd hen die in de 

 opposite minderheid zijn, als woelgeesten, en zulke die in gedurige verwarring en 

 tegenwerping hunne bijzondere oogmerken hebben; terwijl deze op hun beurd de 

 meerderheid houd voor despoten, ge weiddoeners, en wat dies meer zij. Endaar 

 beide in hunnen aanleg even eerlijk en tot het gemeen belang nuttige en bruik- 

 bare personen zouden geweest en gebleven zijn, indien elk zijne mate en soort van 

 bekwaamheden met bescheidenheid tot een en hetzelve middenpuut had doen werken, 

 heeft dit gebrek van overeenstemming en onderlinge toegefelijkheid, hen van vrienden 

 tot geslagen vijanden, en van nuttige soms tot geheel nutteloze, of immers weinig 

 onderscheiding verdienende leden der Maatschappij doen ontaarten. 



„Wij geloven der waarheid zeer nabij te komen, wanneer wij dit tafereel 

 dat menschkundig beschouwd, onze erachtens boven alle tegenspraak gesteld is, 

 houden voor de korte geschiedenis van al hetgeen in Indië gebeurd is, sedert 

 het noodlottig, en helaas! veel te vroeg geboren oogenblik van misverstand en 

 verwijdering tusschen de twee van hier in 1792 uitgezonden Commis 11 Gen 1 

 Ne'derburgh en Frijkenius; het onderhavig geval met den requestrant W. J. van 

 de Graaff is daar van niets dan een aanhangsel ; zoodra deze doch de bijzondere 

 vriendschap en bescherming van den Commissaris Frijkenius en der zijnen hadt 

 gezocht, of bekomen, kon het niet missen of hij moest die van den eerstgemelden 

 Commissaris, en die der meerderheid van het Hoog Indisch bestuur verliezen, 

 en wierd daardoor volmaakt ongeschikt, om met en in die Eegering eenen post 

 van eerste Raad en Directeur Generaal met vrucht waar te nemen, al ware het, 

 dat hij daartoe ook een dubbelde mate van kundigheden bezeten had. De Raad 

 ziet alle de geëxalteerde berigten, klagten, advisen, rapporten en besluiten, in deze 

 zaak van de eene en andere zijde ingebragt en gevallen, op eenen zoo verren 

 afstand van plaats en tijd, met dezelve koelbloedigheid ; en hoopt zich altijd van 

 vooringenomenheid te wachten: maar even min als den Raad en den nu meergem. 

 W. J. van de Graaff, voor zoo verre zijn gedrag op Batavia aangaat, waarvan 

 hier alleen de vraag kan zijn, den misdadigen dienaar heeft kunnen vinden ; even 

 min heeft zich dezelve kunnen overreden, dat, in dien stand, waarin toen de 

 zaken oj) Malaria waren, en gedeeltelijk nog zijn gebleven, dezelve Van de Graaft 



