— 9 — 



giug in haar geheel hebben, hetgeen niet mogelijk ware geweest, indien hij zoo brani, als de 

 Resident wilde, was geweest door zich aan 't hoofd der eerste zwemmers of loopers door 

 de rivier te plaatsen. De voorstelling dat Osten het met Besier eens was, klopt, niet 

 met hetgeen Osten zelf in zijn opstel: „De expeditie naar Kertosono in October 1825" 

 (Indisch Militair Tijdschrift 1891, dl. II) mededeelt. Dat Besier klop kreeg was aan 

 hemzelven te wijten. Hij hield zich niet aan de gemaakte afspraak om met zijne 2500 

 inlanders zich bij de legertroepen (333 man) te voegen. Osten schreef in zijn dagboek, 

 waaruit dat opstel gehaald is: „Het vooruitzicht om zonder medewerking van de mi- 

 litaire magt, aan dien opstand een einde te maken en daardoor de eer van het welsla- 

 gen der expeditie alleen weg te dragen, was voor de eerzucht van den Resident Besier 

 te aanlokkelijk, om niet met de hoop op een gewenscht gevolg beproefd te worden." De 

 Resident was hier de schuldige. Hij was buiten zijn boekje gegaan en had ir. strijd met 

 zijne instructie gehandeld. (Zie Ind. Staatsblad 1817, No. 1). En wanneer dan volgens 

 zijn idee Kolonel Bonnelle „aan het hoofd", in plaats van „aan den staart" der kolonne 

 had moeten zijn, waarom handelde Besier dan precies zooals Bonnelle deed? Osten ver- 

 haalt o. m. dat het .,ook" een „groote misslag" was, dat noch de Resident noch de hem 

 vergezellende „opziener bij de landelijke inkomsten" Vriesman „bij de voorhoede was" 

 der 2500 man hulptroepeu ; terwijl de Resident nog eene andere fout beging, namelijk 

 die voorhoede „alleen" te doen bestaan uit manschappen, die „met pieken gewapend wa- 

 ren, waardoor het vuur van den vijand niet kon beantwoord worden"; terwijl met gewe- 

 ren bewapende Madoereesche barisan achter de voorhoede liepen ! ! De voor den Resident 

 niet zeer aangename conclusie van Osten luidt dan ook: „een en ander moest natuurlijk 

 den moed van de manschappen der avant-garde geheel terned er slaan en hen er toebren- 

 gen, om hun heil in de vlugt te zoeken". 



Waarom Majoor Le Bron de Vexela het met den Resident Besier eens was, kunt 

 ge op pag. 252 dl. II Ind. M. T. 1891 lezen. Die majoor was een sabreur, die zonder 

 noodzaak ± 14 Javanen had laten afmaken, die in zijne oogen natuurlijk „sloebers" 

 waren. Bonnelle gaf hem — volgens Osten— „over het ombrengen dezer menschen zijne 

 ontevredenheid te kennen", waaruit „tusschen den kolonel en den majoor een hevige 

 woordenstrijd" ontstond, „waarbij van weerszijden geene onaangename uitdrukkingen ge- 

 spaard werden". De ontevreden Majoor sloot zich nu bij den Resident aan en „dit moest op 

 den kolonel een onaangenamen indruk maken". Osten laat daarop volgen : „Vooral was 

 dit het geval", toen de Resideut Besier, de Majoor Le Bron en de Kapitein der Genie 

 Raoul aan Bonnelle voorstelden om „dieper in's vijands grondgebied door te dringen". 

 Terecht werd dit door den Kolonel „standvastig geweigerd''. Waarom? Om deze drie 

 redenen : 



a. Het doel der expeditie, d.i. het object, was: -de bestraffing van het muitende 

 Kertosono en de verdrijving des vijands van de grenzen der residentie Soerabaja. Dat 

 doel was bereikt. 



b. Door verder in ,,'s vijands grondgebied" te dringen zou de residentie Soe- 

 rabaja ontbloot worden van de geheele mobiele militaire macht, die het toen bezat, zijn- 

 de de rest der troepen in de 3e militaire afdeeling op Java vastgelegd op eenige forten 

 en posten. 



c. Door dieper het binnenland in te dringen had de kolonne het tot oproer ge- 



