— 24 — 



kundigen en braven ambtenaar UHWG. bekend zijnde, zal UHWGeb. gewis de 

 vrijheid welke ik thans neem niet kwalijk nemen, met U namelijk te verzoeken, 

 mij zoo mogelijk eenige informatien omtrent hem en speciaal omtrent zijne terug- 

 komst te geven indien UHWG-. daartoe in staat is. - Ik heb niet zonder bevreem- 

 ding en met gevoelens welke UHWG. ligtelijk zal kunnen raden, vernomen dat 

 de oproeping van de HH. v. d. Gr. en D' Ozij, van welke ik U te Munster kennis 

 gaf, sedert door Z. M. veranderd is in eene demissie met dat gevolg, dat zij 

 beiden de reis naar het Vaderland in October j.1. zouden aannemen. Waarschijn- 

 lijk zijn U meerdere bijzonderheden daaromtrent bekend geworden. De mede- 

 deeling derzelven is voor mij zeer belangrijk. De zaak van die Heeren is ook de 

 mijne en ik verlang onbegrijpelijk met beiden te overleggen wat ons te doen zal 

 staan in de gegeven omstandigheden en na de behandeling die men ons heeft 

 doen ondergaan. Op den brief door mij in Julij aan Z. M. geschreven en dien 

 ik meen UHWG. te hebben voorgelezen, heb ik geen antwoord bekomen. De 

 K. heeft mij daarvan in Oct. te Brussel geen woord gezegd. Mij is dus mijn 

 gevraagd ontslag als Secr. v. St. geweigerd, terwijl twee Eaden van Indië, die 

 hunnen pligt ongetwijfeld gedaan en volgens hun gemoed en geweten gehandeld 

 hebben, gederailleerd worden. Ik kan de gronden daarvan niet beseffen. Het 

 is des te meer noodig mij met genoemde Heeren te bespreken. Libellen als 

 dat van Dr. Doornik, die waarschijnlijk op mij vergramd is, om dat ik hem in zijne 

 onderdrukkingen van den gemeenen Javaan op zijn landgoed heb doen tegen- 

 gaan, en eenige verzoeken geweigerd, welke ik hem niet konde toestaan, zijn 

 te zeer onder mij om daarop een enkeld woord te antwoorden, of mij daar- 

 aan te stooren. Maar indien ik bemerk dat in het algemeen twijfelingen omtrent 

 de handelingen onder mijn bestuur in Indië mogten bestaan, zal ik eindelijk wei- 

 ligt wel genoodzaakt worden den text van mijne aanspraak van 1 Jan. 1826 ver- 

 der uittebreiden, en iets aan het publiek te zeggen. Ik kom daartoe echter zeer 

 ongaarne, om vele redenen. Vergeef mij Hoogwelgeboren Heer, U over mij zel- 

 ven te onderhouden. Het belang mij door U zelven verleden jaar getoond geeft 

 mij daartoe aanleiding. 



Mijn hart bloedt wanneer ik om Java denk, en hoe zoude ik dat goede 

 land niet altijd voor oogen hebben. Het ongeluk onzen schepen overgekomen 

 is eene dubbelde ramp. 



Ik beveel mij op nieuw in Uw aandenken, en noem mij met de meeste 

 hoogachting 



Uw tl.WGeb. oud. Dienaar 

 VAN DER CAPELLEN. 



