— 25 - 

 No. 7. Brief van denzelfden aan denzelfden. 



Parijs, den 18 Febr. 1827. 



Hoogwelgeboren Heer ! 

 Ik heb de Eer gehad Uwe beide brieven van den 9 en en ll en dezer te 

 ontvangen met de daarbij gevoegde bijlagen. Ik betuig UHWGï. mijnen hartelijken 

 als welmeenenden dank voor dié belangrijke mededeelingen, hoe onaangenaam 

 derzelver inhoud ook zijn moge, daar ik uit dezelve ontwaar welke belooning 

 den waardigen Heer van de G-raaff voor zijne uitmuntend getrouwe en ijverige 

 diensten gegeven wordt. Ik zal U niet beschrijven de gevoelens welke mijne 

 ziel bij het lezen zijner brieven vervuld hebben. Hij heeft waarlijk een beter 

 lot verdiend, en ik vleij mij dat de waarheid eenmaal zal zegevieren. Alsdan 

 zal men ontwaren welk onregt men hem, zoo als welken ik wenschte dat de 

 Koning vele ambtenaren had, doet ondervinden. Hij zegt volkomen te regt, dat 

 ke zaak om welke hij opgeroepen wordt, en die ik meen U mondeling te hebben 

 medegedeeld, ook de mijne is. Ik verlang niets meer dan dat wij gezamenlijk 

 daarover ter verantwoording geroepen worden. Men zal dan zien of wij 's Lands 

 en 's Konings belangen al dan niet behartigd hebben. Maar men zal dan welligt 

 tevens blijven beweren, dat wij die heilige belangen hadden moeten opofferen 

 aan de geldelijke voordeden eener maatschappij omtrent welke ik onbewimpeld 

 reeds uit Indië en ook na mijne terugkomst zoo wel aan den Koning als aan den 

 minister mijne gevoelens heb medegedeeld, en die ook in den vervolge niet 

 verbergen zal, hoe euvel mij dit ook opgenomen zij en verder opgenomen zal 

 worden. Ik kan mij in mijne meeningen bedrogen hebben, maar ik heb die 

 nimmer den Koning verzwegen, hoezeer aanloopende tegen Z. Ms eigen denkbeelden 

 in. Voor mij zelven verheug ik mij over de komst der Heeren D'Ozij en van de 

 G-raafl die ik beiden hoog acht, maar die het mij bitter leed doet in zulke 

 onaangenaamheden gewikkeld te zien. De Heer v. d. G-r. zegt te regt dat zijne positie 

 nog veel onaangenamer is dan die van zijnen ambtgenoot. Wat na deze oproeping, 

 omtrent welks executie den Heer Du B. naar omstandigheden vrijheid gelaten 

 was, nog hunne demissie van hier veroorzaakt heeft is mij onbekend. Waar- 

 schijnlijk klagten van den Heer Du B. over die brave ambtenaren, die niet tot 

 verderfelijke maatregelen zullen hebben willen medewerken. Mij dunkt dat wel- 

 de ook die klagten waren, die Heeren vooraf hadden moeten gehoord worden. 

 Ik twijfel of onder de Regering van onzen Koning een tweede voorbeeld van 

 zulk eenen maatregel ab irato bestaat. Hoe heeft de minister dit niet kunnen 

 voorkomen? Indien hij daartoe niet alle zijne pogingen heeft aangewend is hij 

 in mijn oog hoogst laakbaar. Welke alleronaangenaamste tijding, die hen bij 

 hunne aankomst in het Vaderland verbeidt! Ik verzoek UHWGr. aan Mev. v. d. 

 Graaff te zeggen hoe hartelijk ik in dit alles deel. 



