- 27 — 



niet gehad UHWG dezer dagen te schrijven, hoewel ik dadelijk bij het vernemen 

 van dat treurig en ontzettend berigt met mijne gedachten bij U was. Uw brief 

 van den Hen gisteren ontvangen is mij een bewijs dat UHWG. overtuigd is, dat 

 ik dit ongeluk diep gevoel. Dagelijks zag ik uit naar het berigt van de aankomst 

 dezer goede en getrouwe vrienden, hetwelk mij van Vlissingen dadelijk naar hier 

 moest gemeld worden, toen ik op den 8en dezer van Rotterdam en den volgenden 

 dag van Amsterdam het berigt van dat ongelukkig vergaan op zoodanige wijze 

 moest vernemen, dat mij geen schijn van hoop meer overbleef. Ik kan mij 

 nog niet aan de gedachte van het gebeurde gewennen. De komst dier Heeren 

 was met vele mijner plans verweven, en hoezeer ik mij bedroefde over de harde 

 maatregelen door het Gouvernement omtrent hen genomen, moest ik mij persoonlijk 

 voor mij zelven verblijden ze spoedig in het vaderland te zien en alsdan met 

 hen eene lijn te trekken, en van hunne zaak ook de mijne te maken. Die hoop 

 is nu verijdeld. Gods wegen zijn duister. Het lot van Mevr. v. d. Graaff is 

 allerbeklagenswaardig. Ik neem daarin een levendig deel en gevoel hoe bitter 

 zij in die omstandigheid moet lijden, vooral na hetgeen UHWG. mij omtrent 

 haar positie mededeelt. De Koning kan haar niet verlaten, en ik vertrouw, dat 

 hij dit ook niet doen zal, hoewel door haar te helpen de overledene niet gezuiverd 

 is van de blaam op hem, zonder hem te hebben gehoord, geworpen. 



Het is U bekend hoe hoog ik hem achte. Gedurende tien jaren ben ik 

 in de gelegenheid geweest hem in belangrijke oogenblikken te kennen, hem dagelijks 

 te zien en met hem te werken. Mijne achting is daardoor voor hem en zijne 

 uitmuntende talenten steeds gestegen. UHWG. kan zich dus voorstellen hoezeer 

 ik door dit onherstelbaar verlies lijde. Ook de Heer D'Ozy was een allerbraafst 

 man, en had de zuiverste inzigten hoezeer niet met de schitterende hoedanigheden 

 van v. d. Graaff begiftigd. Ook hem betreur ik met geheel mijne ziel! Hun 

 beider gezelschap in mijne tegenwoordige positie zoude voor mij van onbegrijpe- 

 lijk veel waarde geweest zijn. Het heeft zoo niet mogen wezen! 



Het weduwen pensioen kan aan Mevr. v. d. Gr. niet ontnomen worden. 

 Ook weduwen van ontslagen ambtenaren bekomen het pensioen, wanneer hare 

 Echtgenooten na hun ontslag zijn blijven fungeren, v d. Gr. kan niet gerekend 

 worden in mora te zijn geweest, want hij heeft zijn ontslag niet geweten, en 

 waarschijnlijk zal tot dat tijdstip ook wel door hem te Batavia doorgefourneerd 

 zijn. Zij heeft dus regt volgens de Reglementen die UHWG. in verschillende 

 jaren van het Ind. Staatsblad zal vinden, speciaal in de ampliatiën op het Regle- 

 ment, ik meen in 1820 of 1821 daarop gemaakt. 



Uwe mededeeling aan Z. M. van den brief van v. d. Gr. van 22 

 September en Uwe gesprekken met den Heer de Meij heb ik met genoe- 

 gen vernomen, en ik verheug mij dat de K. dien brief gelezen heeft. Ik beklaag het 

 geweten van degeenen die tot eene zoo wrede en onregtvaardige handeling als 

 v. d. Gr. en D'O. hebben ondervonden, medegewerkt hebben, Ik hoop nog wel 



