Talaoetsch tusschen 126° en 127 n ,15' 0. L. en 4,40' en 5° N. B. De drie 

 grootste eilanden zijn: Karakelang of Karakalang (Sang. uitspraak), 

 bij de bewoners zelf' Ara' al a na, vulgo Karkelang; Sa/i waboeda (Tal.), 

 Sa/iwëboedë (Sang.), vuig. Sa/ibaboe *) en Kawalioeang (Sang.), 

 vulgo K a b r o e a n g, bij de bewoners zelf : A w a t j o e a n a ; de uitspraak met 

 r is ontleend aan het dialect van Es sang (E sa na), in het N. W. gedeelte 

 van Karakelang, Awaroeana. 



De Talaoereezen bewonen alleen maar de kusten hunner eilanden; in het 

 binnenland zijn geen dorpen. Zij zijn echte zeevaarders, die veel uit hun land gaan, 

 om gedurende hunnen jongelingstijd als visschers, handwerkslieden, koelies of schip- 

 pers hun onderhoud te verdienen. Zij zijn ijverig en voortvarend van karakter en 

 zijn als werklieden en zeelieden zeer gezocht. De schaduwzijden van hun karakter 

 zijn : een ruwe en twistzieke geaardheid, die het hun nagenoeg onmogelijk 

 maakt met andere natiën om te gaan ; verder zijn zij zeer lichtgeraakt en min- 

 der eerlijk dan de Minahassers, ook minder vlug van bevatting en tamelijk 

 stijfhoofdig. Hun karakter bewaren zij in den vreemde meer dan de veel plooi- 

 baarder Minahassers. Met de uitspraak van vreemde talen hebben zij ook veel 

 meer moeite dan deze laatsten. 



De zetel van het bestuur is Liroeng op Salibaboe, waar de controleur 

 der Talaut-eilanden woont. Op hetzelfde eiland woont een zendeling, te Mo- 

 ronge. Op Karakelang is Beo de standplaats van den tweeden .zendeling. 



Dialecten. 



§ 3. Het dialect van Salibaboe onderscheidt zich door het gebruik van 

 de k in het midden en aan het eind der woorden, n. 1. als oorspronkelijke 



1) Saüwëboedö bet. „opborrelen"; het Tal. saZiwaboeda heeft zeker wel dezelfde beteekenis. 

 Salibaboe is dus geen woord, alleen eene verbastering; men zou het ook „Maleisch" kunnen noemen. Zon- 

 derling doet daarom aan hetgeen Dr. W. Foy schrijft in Dl. XII op bl. 17 der „Publicationen aus dem 

 K. Ethnographischen Museum zu Dresden" (1899), waar hij over den naam van het eiland Celebes spreekt. „An 

 cëlebe erinnert Salibahu, der Name der Hauptinsel der Talaut-Gruppe und eines Ortes auf ihr. Dieser könnte 

 in Salib-abu zerlegt werden (abu „Feuer", vgl. auch den Abu- Vulkan auf Gross-Sangi und die Sula-Insel 

 Taliabu) ; daneben giebt es aber Insein derselben Gruppe, die Gallibu und Lalibu heissen, wie auch neben 

 Talao, Tarrao (= Talaut) eine Porm Tolabo erscheint. Es ist daher wahrscheinlicher Salibabu in Saliba- 

 bu zu zerlegen. Zu Saliba liesse sich Banbusarribu vergleichen, wie ein Fürst von Panguisare (= Ta- 

 gulandang) bei Mendoza genannt wird; des weiteren köntte an Sere, einen Ort auf Salibabu gedacht 

 werden, woran wiederum Sarriparra, der Name eines Fürsten an der Mündung des Rio Grande (Mindanao) 

 bei Mendoza erinnert. Was aber dieses erschlossene Saliba bedeu tet, und ob es mït eélebe etwas zu thun 

 hat, kann ich nicht sagen." Jammer dat Dr. Foy niet is begonnen van dit Salibabu, dat men nog wel op 

 tien andere wijzen kan „zerlegen", de ware gedaante op te sporen. Thans is al die geleerdheid verbruikt aan 

 eene reeks klanken, die niet eens een woord vormen en welker gedeeltelijke overeenkomst met een paar 

 namen uit Tagoelandang en Magindanau, die (zoo de vorm al juist mocht wezen), zeker niet Talaoetsch zijn, 

 onmogelijk iets kan te beteekenen hebben. De vertaling van abu met „Feuer" is trouwens reeds eene kleine 

 waarschuwing voor den lezer van Dr. Foy's etymologieën. 



