11 



„rups"; mabanana „niezen", Sang. mëbinang; pabawiaka „leven", 

 Sang. p ëbawiahë; s a s a b a n g a n a „ deur, uitgang", Sang. sasëbangeng; 

 lalabingana „graf", Sang. lalebingang; manaboe poetoenga „het 

 vuur blusschen", Sang. manëboe poetoeng; pa doe „gal", Sang. pëdoe, 

 Mal. ampëdoe; ta/imado „vinger", Sang. taümëdo; adoe „speeksel", 

 Sang. ëdoe; madea'a „zoeken", Sang. mëdea'; soemimbaka „ant- 

 woorden";' m a ' a s o m b a „verkrijgen ; mandeno „baden"; m a n d a n g o e „lief- 

 hebben". Maar : s o e w a 1 e „in huis", soe rapoerana „op den haard"; b i a d 

 oe wisita „kuit van het been"; soe ra'ida „op een vlot", maririka 

 „geel" (stam dirika); mawira „wit" (stam bira); maraoe „ver" (stam 

 daoe). 



De r die in het Sang. van Manganitoe h wordt en die in de N. dia- 

 lecten van Sangir met eene labiaal uitgesproken r afwisselt (Sprkk. bl. 48), 

 vind ik steeds r en nimmer d geschreven, b. v. roe soe 'a „rib", Sang. hoe soe'; 

 rasoeta „honderd", Sang. ha soe'; riwoe „duizend", Sang. 'hiwoe. 



Ook het Talaoetsch heeft de beide uitspraken der g, die voor het Sa- 

 ngireesch met g en gh zijn onderscheiden, zie bl. 12 der Sprkk. De g is de 

 velare media en klinkt als de Maleische g. De gh klinkt als de Tontemboansche 

 spirant (Hfdst. Tt. bl. 24, 25), d. i. als eene zachte Nederlandsche g. Tusschen 

 g en gh bestaat waarschijnlijk dezelfde verhouding als tusschen b en w, d en 

 r. Zoo is het ook in het Sangireesch (Sprkk. bl. 47) en evenals daar, vind ik 

 in het Tal. gati „gezicht", soe ghati „in 't aangezicht". Verder, evenals in 

 het Sangireesch, ipaga „zwager", sandaga „overspel", gi a da „kramp, rheu- 

 matiek", 1 o e m a g e „lachen" en als voorbeelden van de g h : b o g h a s a „gepelde 

 rijst", matoghasa „vast, hard". Evenals in 't Sangireesch, wisselt deze gh 

 dialectisch af met h; zoo vind ik in de § 1 genoemde Woordenlijst, die het Sali- 

 baboeseh dialect geeft, bohasa, tohasa. Het op bl. 47, 48 der Sang. Sprkk. 

 van den klank gh in het Manganitoesch dialect gezegde kan dus ook op de 

 Talaoetsche gh worden toegepast. 



De h tref ik in mijne gegevens slechts dialectisch aan ; zoo bv. in het 

 dialect van Kabroeang, zie § 3. Zij wisselt daar als sluiter af met k, tj, t, r 

 en hamzah, en verder met de s. Voorts wisselt de gh van het Karakelangsch 

 en het Sangireesch van Manganitoe met de h in bet Salibaboesch, zooals blijkt 

 uit de boven opgegeven voorbeelden bohasa, tohasa. Andere voorbeelden 

 zijn nog: liaha (Salib.) „zweet" en liagha (Mang.) ; na/alia, (Salib.) „rijp, 

 gaar geworden" en lagha (Mang.); bahewa (Salib.) „groot" en gëgoea' 

 (Mang.), waarsch. voor gaghawa; ma hoe range (Salib.) „bosch" en ma- 

 ghoer ang (Mang.) „oud"; het Salib. woord beteekent dus eigenlijk „oud (bosch)"; 



