18 



§ 14. Wat betreft de Tweede Van der Tuuksche klankwet, staat 

 het Talaoetsch op ééne lijn met het Javaansch, zooals o. a. de volgende voor- 

 beelden aantoonen : 



arana „naam", Sang. ar eng, Jav. aran. 



toeari „jongere broeder, zuster", Sang toeari, O. Jav. ari. 



n giro e na „neus", Sang., Jav. ir o eng. 



baHra „weeflat", Sang. id., Jav. wal ir a. 



p o e s i d a „navel", Sang. p o e i d e, Jav. p o e s e r, vertoont eene d, waaruit 

 blijkt dat de i hier de plaatsvervanger is van de ë, zie § 8. 



In het algemeen komt dus het klankstelsel van het Talaoetsch met 

 dat van het Sangireesch overeen; het is alleen wat meer ouderwetsch hierin, 

 dat het de sluiters m en n (Tal. m a en n a) niet tot n g maakt en de r 

 en r niet tot h ; nieuwerwetscher hierin, dat het de e tot a maakt en de k 

 afwerpt. De behandeling der sluiters in de verschillende dialecten toont een 

 sterk klankverloop, 't welk ook weder samenhangt met de neiging der taal om 

 ook de eindlettergreep steeds open te maken. Het Talaoetsch is dus, over 't 

 geheel genomen, iets minder gaaf den het Sangireesch, zooals dit meer voor- 

 komt bij talen die gesproken worden in streken die niet aan een grooten ver- 

 keersweg zijn gelegen. Zeer duidelijk is dit o. a. waar te nemen bij de talen 

 die worden gesproken aan den bovenloop der rivieren M i o e (Paloerivier) en 

 Tawaelia (Larian g-rivier) in het Centraal-gebergte van Midden-Celebes. 1 ) 

 Volksstammen die weinig met vreemdelingen in aanraking komen, laten hunne taal 

 spoediger afslijten dan die welke geregeld aanraking met vreemdelingen hebben. 



Over den klemtoon is hier en daar gesproken, wanneer daartoe be- 

 paalde aanleiding bestond. Overigens kan ik verwijzen naar bl. 14 — 20 der 

 Sangireesche Spraakkunst, omdat de daar opgegeven regels in hoofdzaak ook 

 voor het Talaoetsch gelden. 



& v 



Woordafleiding. 



De afleiding van woorden uit stamwoorden geschiedt door 



Reduplicatie. 



Samenstelling. 



Aanhechting van voor-, in- en achtervoegsels. 



Deze vormingen komen ook te zamen voor, bv. reduplicatie tegelijk met 

 voor-, in- of achtervoegsels. In zulke gevallen zijn de afleidingen behandeld bij 

 de bespreking van die vorming welke voor de beteekenis van het afgeleide 

 woord de belangrijkste is. 



1) Meded. v. w. het Ned. Zendeling-genootschap, Dl. XLII, 1.1. 536—586. 



