30 



bloemde) uitdrukking is voor sasi' (Mal. tasik, enz.). Dit zal het oorspronkelijk 

 in het Tal. ook wel zijn geweest, maar het is begrijpelijk dat een volk, 't welk 

 zijn levensonderhoud voornamelijk op zee zoekt, de zee niet meer bij haren 

 eigenlijken naam noemt. De stam loang beteekent „ruim, wijd" (Tal. ma/o- 

 anga, Sang. maloang). In tahaloanga heeft het voorvoegsel taha- de 

 beteekenis „liefhebber van, waar gaarne is wat het grondwoord aanduidt", 

 zoodat de woordelijke vertaling luidt: „liefhebber van de ruimte, waar ruimte 

 te vinden is", vgl. onze uitdrukking „het ruime sop". 



Den vorm taroe- van dit voorvoegsel vind ik in.de uitdrukking tata- 

 roenalangana „spelenderwijs, niet in ernst, ijdellijk"; de stam van dit woord 

 is nalanga „speelgoed, speeltuig, tam dier dat men voor zijn vermaak houdt". 

 De reduplicatie met het achtervoegsel - a n a drukt uit „ de plaats waar iets 

 gewoonlijk geschiedt", of: „dat gene waaraan, waarop, waarvoor dat geschiedt." 

 Daar het w. w. m a t a r o e n a 1 a n g a beteekent „ een loopje met iemand nemen, 

 zijn spel met iemand drijven", zoo is tataro enalangana te vertalen met 

 „spelenderwijs er mede omgaande, ijdellijk gebruikende". 



De vorm t a g h o e - van dit voorvoegsel is te vinden in t a g h o e / a- 

 ndima, eene soort gras, die dient om bij koorts het warme hoofd te verkoelen. 

 De stam landima, Sang. 1 en ding, beteekent „koel, koud", taghoe/a- 

 n d i m a, Sang. tahoe/ënding, taghoe^ending „ verkoelingsmiddel, genees-, 

 toovermiddel''. De woordelijke vertaling is „liefhebber van koelte, waar 

 gaarne koelte is". Zie Sang. Sprkk. bl. 132 en het hier beneden, in § 32 

 opgemerkte. 



§ 21. Het voorvoegsel a. 



Het Talaoetsche voorvoegsel a - is het in de Indonesische talen zoo veel- 

 vuldig gebruikte prefix ka-, dat zooals in § 9 is gezegd, de k heeft afgeworpen. 

 Het gebruik van a - in het Talaoetsch komt in hoofdzaak overeen met dat van 

 ka- in het Sangireesclv (Sprkk. bl. 80-86) en is het Tont. (Hfdst. Tt. bl. 

 93-126). 



De algemeene beteekenis van ka- is: „geheel, volledig, niet meer wor- 

 dende, maar reeds zijnde wat het grondwoord aanduidt". Zeer dikwijls is ka- 

 weder te geven met ons voorvoegsel ge- in zijne perfectische zoowel als in 

 zijne verzamelende en eenheid-aanduidende beteekenis. 



ka- staat als nominale vorm naast ma-. Daar de bijvoegelijke naam- 

 woorden in het Tal. het voorvoegsel ma- hebben, zoo zijn de adjectief-stammen 

 met a - de daarbij behoorende zelfstandige naamwoorden ; zij drukken den graad 

 of de mate uit van de eigenschap die door het grondwoord wordt aangeduid. 



